+ Odpowiedz na ten temat
Strona 1 z 2 1 2 OstatniOstatni
Pokaż wyniki od 1 do 10 z 18

Podstawowe metody terapii i rehabilitacji

  1. #1
    moan
    Guest

    Arrow Podstawowe metody terapii i rehabilitacji

    Advertisement



    Metoda Domana

    W metodzie tej wychodzi się z założenia, iż na drodze rozwoju zdrowego dziecka pojawia się sześć najważniejszych obszarów, służących do pełnego funkcjonowania istoty ludzkiej.
    Są nimi: wzrok, słuch, dotyk, ruch, mowa oraz sprawność rąk.

    W metodzie Domana przyjmuje się wczesne usprawnianie dzieci. Ma ono doprowadzić do tego, by nieuszkodzona część mózgu, przyjęła zadania jego uszkodzonej części. Na pierwszy plan wysuwa się tu koncepcję inteligencji. Zaznacza się przy tym, że mózg rośnie i wtedy doskonale się rozwija, gdy poza jego indywidualnymi możliwościami maksymalnie zapewnia mu się ze strony otoczenia wszystkie możliwości dla rozwoju ruchu, mowy, zdolności manualnych.

    Metoda Domana wyróżnia cztery bloki rozwojowe, w ramach których dokonuje się usprawnienie. Wymienia się zatem:
    • Blok rozwoju fizjologicznego, w zakresie którego proponowane jest spożywanie dużej ilości witamin.
    • Blok rozwoju intelektualnego zmierzający do ciągłego doskonalenia intelektu, dzięki przekazowi "bitów inteligencji".
    • Blok rozwoju społecznego przygotowujący do życia w społeczeństwie poprzez podanie zasad i norm współżycia społecznego i troskę o rozwój emocjonalny.
    • Blok rozwoju fizycznego zakładający osiąganie doskonałości fizycznej za pomocą pełzania, raczkowania, poprawnego chodzenia, ćwiczeń gimnastycznych.

    Usprawnianie metodą Domana stanowi zatem bodźcowanie mózgu odpowiednimi sygnałami. Dzięki np. wielosensorycznej stymulacji następuje rozwój poszczególnych zmysłów: dotyku, smaku, wzroku, słuchu.

    W sferze dotyczącej rozwoju intelektualnego oddziaływania polegają na intensywnej, wielozmysłowej stymulacji, do której służy przygotowany program nauczania.
    W programie wykorzystuje się specjalnie przygotowane plansze za pośrednictwem których rozwija się wiedzę dziecka z zakresu różnych pojęć. Na początku jest to najbliższe otoczenie, następnie coraz dalsze, aż w końcu rozwija się wiedzę dziecka dotyczącą
    konkretnych zainteresowań. Plansze są przygotowane według określonych zasad; są realistyczne, jednoplanowe, ściśle nazwane, atrakcyjne.
    Plansze pokazywane są według ściśle zaplanowanego harmonogramu w czasie około 1 sekundy jedna plansza. Podejmując terapię należy wcześniej zabezpieczyć odpowiednią ilość materiałów dydaktycznych.
    Kolejnym elementem programu jest nauka czytania w systemie globalnym. W sferze rozwoju emocjonalno-społecznego, oddziaływania dotyczą odpowiedniego kształtowania podejścia rodziców i opiekunów dziecka oraz osób pomagających w usprawnianiu.

    PROGRAM RUCHOWY
    Metoda hipotetycznie zakłada, że rozwój ruchowy dziecka przebiega etapami.
    Najniższym stopniem tego rozwoju jest pełzanie homologiczne (jak u żaby). Podczas tego etapu kończyny dziecka poruszają się jednocześnie. Drugi etap stanowi homolateralne pełzanie. Wtedy to kończyna górna i dolna porusza się jednocześnie po tej samej stronie ciała (jak u salamandry). Ostatnim etapem rozwoju ruchowego jest pełzanie heterolateralne, tj. naprzemienne. Metoda Faya zaleca stosowanie tych wzorców usprawniania w zależności od możliwości ruchowych dziecka na danym etapie.


    PROGRAM RUCHOWY
    Metoda hipotetycznie zakłada, że rozwój ruchowy dziecka przebiega etapami.
    Najniższym stopniem tego rozwoju jest pełzanie homologiczne (jak u żaby). Podczas tego etapu kończyny dziecka poruszają się jednocześnie. Drugi etap stanowi homolateralne pełzanie. Wtedy to kończyna górna i dolna porusza się jednocześnie po tej samej stronie ciała (jak u salamandry). Ostatnim etapem rozwoju ruchowego jest pełzanie heterolateralne, tj. naprzemienne. Metoda Faya zaleca stosowanie tych wzorców usprawniania w zależności od możliwości ruchowych dziecka na danym etapie.

    W czasie usprawniania metoda Domana korzysta się dodatkowo ze środków służących obniżaniu spastyczności oraz pomocnych w opanowaniu mimowolnych ruchów.

    Ćwiczenia w metodzie są trudne i wymagają wielokrotnego powtarzania w ciągu dnia.

    [shadow=yellow:8e020b03f4]PATTERNING [/shadow:8e020b03f4]- to seria ruchów wykonywanych regularnie. Ma on na celu stymulacje różnych obszarów mózgu, które wpływają
    na wykonywanie skoordynowanych ruchów na różnych poziomach
    rozwojowych. Patterning to podstawowe narzędzie służące do uczenia mózgu danej funkcji, gdy nie jest ona rozwinięta. Jest to ćwiczenie – pasywne. Nie należy go traktować jak ćwiczenia sportowego.

    Rodzaje patterningów:
    - patterning kulanie
    - patterning tułowia
    - patterning homolateralny
    - patterning krzyżowy

    KULANIE
    Jeśli dziecko nie potrafi samodzielnie wykonać ruchów kończynami, wówczas ćwiczenie wykonuje terapeuta. Polega ono na kulaniu dziecka wokół własnej osi z boku na bok, powoli, delikatnie
    Cel ćwiczenia:
    - odtworzenie w mózgu wrażeń z życia prenatalnego, ruch ten pomaga uświadomić dziecku istnienie ciała i kończyn. Stymuluje rdzeń – obszar mózgu odpowiedzialny za funkcjonowanie na wczesnym etapie.

    PATTERNING TUŁOWIA - Wykonują 2 osoby. Jedna z nich porusza rękoma dziecka, a druga jego nogami.
    - Ruchy te są odtworzeniem ruchów wykonywanych przez dziecko przed urodzeniem.
    - Są to pierwsze kontrolowane próby mózgu skoordynowania działań rąk i nóg równocześnie.

    Patterning tułowia stosuje się: - gdy dziecko jest usztywnione
    - wiotkie
    - gdy jest słaba koordynacja lub jej brak
    - gdy jest niewykształcona umiejętność
    oddychania stosuje się gdy dziecko potrafi
    poruszać nogami, ale nie potrafi
    pełzać do przodu.

    PEŁZANIE
    Pełzanie organizuje mózg- rdzeń mózgowy.
    Poprawia oddychanie, dotlenia mózg, poprawia płynność ruchów, mowę, wykształca zbieżność widzenia.
    Podczas ćwiczeń istotna jest stała prędkość pełzania, ponieważ rytm ruchu programuje do mózgu pewien właściwy typ oddychania, regularny, głęboki oddech.
    Podczas pełzania dziecko odpycha się palcami a nie kolanami w tym celu potrzebne są miękkie tenisówki.
    Dzienny program pełzania – wynosi;
    na początku 100 metrów w ciągu dnia
    w późniejszym czasie 300 metrów w ciągu dnia.
    Pod warunkiem jeśli samodzielnie może stanąć na czworakach

    RACZKOWANIE
    Podczas raczkowania niemowlę używa wszystkich czterech kończyn, których ruchy wzmacniają trzysta milionów szlaków nerwowych łączących obie półkule mózgowe poprzez ciało modzelowate. Opuszczenie tego etapu powoduje w późniejszym czasie złą koordynację i złe działanie obu półkul mózgowych.


    [shadow=yellow:8e020b03f4]PROGRAMY AKTYWNOŚCI
    Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja.
    Program SPH.[/shadow:8e020b03f4]

    Programy zostały opracowane przez [shadow=yellow:8e020b03f4]Mariannę i Christophera Knill’ów[/shadow:8e020b03f4], pracowników Norweskiego Instytutu Edukacji Specjalnej. Na metodę składają się cztery programy, Program Wprowadzający oraz program Specjalny (SPH).
    Programy aktywności stanowią ramy, dzięki którym rozwija się kontakt społeczny, ruch i zabawa. Mogą też stanowić punkt wyjścia dla rozwoju rozumienia i używania języka. Podstawowym ich założeniem jest przekonanie, że rozwój człowieka zależy od zdolności nabywania, organizowania i wykorzystywania wiedzy o sobie, także od tego, w jaki sposób ludzie zaznajamiają się ze swoim ciałem i uczą się, jak go używać.
    Niepełnosprawność jest sytuacją, która ten rozwój utrudnia. Pojawiają się problemy
    z komunikacją, wywołując brak poczucia bezpieczeństwa i zaburzenia emocjonalne.
    Aby przełamywać trudności wiązane z nabywaniem i organizowaniem informacji
    o sobie, należy rozwinąć świadomość ciała. Wymaga to stworzenia bezpiecznego środowiska,
    w którym udaje się skoncentrować uwagę dziecka i kierować nią. Pomocna tu jest specjalnie dobrana muzyka, odzwierciedlająca rytm i mowę dostosowaną do czynności, której towarzyszy. Każdy ruch dziecka jest wspierany przez specjalny akompaniament. Jest on „sygnałem” konkretnej aktywności. Dzięki specjalnemu tonowi na początku i końcu każdej aktywności dziecko uczy się rozpoznawać sytuację, łączyć dźwięki z określoną aktywnością. Muzyka tworzy pewne czasowe ramy dla ruchu, pomagając dziecku wzmocnić kontrolę nad częściami ciała.
    Bardzo ważny jest kontakt terapeuta- dziecko. Program zakłada wzrost inicjatywy dziecka, nie czyni go zależnym od osoby dorosłej. Dziecko powinno stawać się coraz bardziej świadome zależności pomiędzy swoimi ruchami a obecnością terapeuty i muzyką. Świadomość ciała uzależniona jest od doświadczania własnych ruchów w relacji z innymi ludźmi, sytuacjami i rzeczami, świadomości wykorzystywania swoich rąk, nóg, ust, ramion, stóp i całego ciała podczas zwykłych czynności, jak jedzenie czy ubieranie, komunikacji.

    Najlepsze rezultaty osiąga się, gdy program jest włączony do codziennej rutyny, odbywa się regularnie i o stałej porze dnia. Należy wybrać taką porę dnia, kiedy dziecko jest optymalnie ożywione. Początkowo każde dziecko powinno pracować z tym samym terapeutą.

    W metodzie wyróżnia się 4 programy, zawierające rózne aktywności,
    w zależności od umiejętności dziecka i jego możliwości rozwojowych.

    Program SPH to Program Specjalny, dla dzieci z poważną niepełnosprawnością ruchową. Czynności są wyselekcjonowane na podstawie ich motorycznej prostoty, na ich opracowanie przeznacza się więcej czasu. Naprzeciwko powinno być lustro, aby zarówno dziecko mogło się widzieć, jak i terapeuta mógł obserwować zachowanie dziecka
    i odpowiednio na nie reagować. Program należy dostosowywać do indywidualnych potrzeb dziecka, powstrzymywać aktywności wywołujące stres. Należy pamiętać, że rozwój komunikacji jest ważniejszy, niż sam ruch.

    Program SPH (specjalny) trwa około 25minut.

    Aktywności:
    •Kołysanie
    •Wymachiwanie rękami
    •Pocieranie dłoni
    •Zaciskanie i otwieranie dłoni
    •Klaskanie
    •Głaskanie policzków
    •Głaskanie brzucha
    •Głaskanie ud
    •Ruchy stóp (palców)
    •Ruchy nóg
    •Przewracanie się (padanie)
    •Relaksacja.

    [shadow=yellow:8e020b03f4]Metoda SI

    ( sensory integration ) [/shadow:8e020b03f4]

    Inną kompleksową metodą rehabilitacyjną jest metoda nazywana SI (z ang. sensory integration), czyli integracja sensoryczna. Została opracowana przez psychologa Jean Ayres, która prowadziła prace badawcze i leczyła osoby ze schorzeniami neurologicznymi w Instytucie Badań Mózgu Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles. Metoda ta polega na integracji czynności zmysłów z właściwą reakcją ruchową. Jest to możliwe dzięki procesom dokonujących się w mózgu każdego człowieka, polegającym na odbieraniu, rozpoznawaniu, przetwarzaniu, odpowiednim interpretowaniu już posiadanych informacji, które mózg czerpie ze zmysłów, a następnie odpowiada właściwą reakcją ruchową. Dzięki wieloletniej praktyce i doświadczeniu J. Ayres opracowała sposoby oraz zasady rehabilitacji przeznaczonej dla dzieci z dysfunkcjami psychoruchowymi. Od roku 1980 stosowany jest test południowokalifornijski (Test-SCSIT), który określa bardzo dokładnie rodzaj zaburzenia ruchu oraz czucia. Na podstawie przeprowadzonych badań i wyników testu opracowuje się dokładne wskazówki terapeutyczne dla każdego dziecka. Rehabilitacja, zależnie od potrzeb, obejmuje stymulację poszczególnych zmysłów np. motoryki dużej, motoryki małej, percepcji, koordynacji wzrokowo-ruchowej itp. Głównymi kierunkami w rehabilitacji są procesy hamowania, eliminowania lub ograniczania drogą stymulacji negatywnych bodźców, które występują przy nadwrażliwości układu zmysłów np. nadpobudliwości ruchowej, trudnościach w koncentracji uwagi, oraz dostarczaniu bardzo silnych, różnorodnych bodźców przy niedostatecznej wrażliwości układu zmysłów np.; zaburzeniach ruchowych, percepcji i koordynacji.
    Jean Ayres w swojej metodzie rehabilitacyjnej skupiła uwagę nie tylko na sposobach postępowania z dzieckiem, u którego występują zaburzenia układu nerwowego, ale również na zaburzeniach emocjonalnych, wynikających z nieustannego poczucia niepewności. Uważa, że neurologiczne zaburzenia są dostatecznym upośledzeniem, ale na szczycie tych zaburzeń dziecko zwykle ma dodatkowe upośledzenie, którym jest negatywne samowyobrażenie. Istnieją trzy przyczyny negatywnego samowyobrażenia: to, w jaki sposób funkcjonuje układ nerwowy, poczucie frustracji i niewystarczalności, które pojawia się wtedy gdy dziecko nie potrafi wykonać dobrze czegoś oraz gdy inni ludzie negatywnie reagują na to, co dziecko zrobiło .

    Stymulacja dziecka polega na dostarczaniu odpowiednich bodźców poszczególnym zmysłom najczęściej podczas zabawy lub wykonywania określonego zadania. W rehabilitacji biorą udział przede wszystkim rodzice, którzy otrzymują od terapeuty wskazówki i zalecenia dotyczące zasad postępowania z ich dzieckiem. Jednak rodzice bez fachowej pomocy specjalistów i wykorzystania odpowiedniego sprzętu rehabilitacyjnego nie są w stanie samodzielnie pomóc swojemu dziecku. Wraz z nimi współpracują psycholodzy, pedagodzy, logopedzi oraz rehabilitanci.


    [shadow=yellow:8e020b03f4]METODA BOBATHÓW [/shadow:8e020b03f4]

    Karel i Berta Bobath są Czechami mieszkającymi w Londynie. W latach czterdziestych zaczęli rozwijać i stosować nową, opracowaną przez siebie metodę rehabilitacyjną o charakterze neurorozwojowym. Swoją koncepcję oparli na wnikliwej obserwacji dorosłych pacjentów oraz dzieci w różnym wieku u których nastąpiły zmiany w prawidłowym funkcjonowaniu ośrodkowego układu nerwowego. Porównując i analizując przebieg prawidłowego rozwoju oraz nieprawidłowego rozwoju psychomotorycznego noworodka, niemowlęcia i dziecka, opracowali studium zachowań rozwojowych, które służy ocenie stopnia dojrzałości OUN i ocenie jego funkcjonowania . Poprzez ocenę stopnia dojrzałości OUN można wcześnie wykryć patologiczne zaburzenia związane z rozwojem ruchu oraz zaprogramować postępowanie rehabilitacyjne. Postępowanie rehabilitacyjne oparte jest na twierdzeniu, że cała działalność ruchowa człowieka jest odruchowa, czyli u każdego zdrowego dziecka na danym etapie rozwoju występują fizjologiczne odruchy. U dzieci z uszkodzeniami układu nerwowego pewne odruchy fizjologiczne nie występują w ogóle, inne są patologiczne. Celem usprawniania jest rozwinięcie odruchów prawidłowych oraz hamowanie odruchów patologicznych z jednoczesną normalizacją napięcia mięśniowego. Wszystkie ruchy muszą być kontrolowane rękami terapeuty. Powinny być wprowadzane stopniowo i wolno tak, aby dziecko mogło włączyć się do terapii. Terapeuta ściśle współpracuje z rodzicami dziecka, uczy ich nie tylko sposobów prowadzenia ćwiczeń z dzieckiem, ale uczy zabiegów pielęgnacyjnych, stanowiących nieodłączną część postępowania usprawniającego. Najważniejszym elementem w tej metodzie jest program usprawniania. Musi on być opracowany indywidualnie dla każdego dziecka oraz dostosowany do jego możliwości i potrzeb. Musi zapewniać poczucie bezpieczeństwa, motywować do ćwiczenia, a także ułatwiać utrwalanie nowo nabytych umiejętności. Wraz z postępami rehabilitacyjnymi ćwiczenia są modyfikowane.
    Opracowany przez Bertę i Karela Bobathów sposób rehabilitowania dzieci z mózgowym porażeniem i dorosłych z zaburzeniami OUN jest logiczny, zwięzły, nie wymaga zakupu dużej ilości drogiego sprzętu rehabilitacyjnego. Ponadto jest naturalny, indywidualnie opracowany dla każdego dziecka, co przynosi efekty, na które tak bardzo czekają rodzice. Metodę tę stosują przede wszystkim rehabilitanci, ale także logopedzi, pedagodzy i psycholodzy. Wszyscy specjaliści, którzy pracują tą metodą muszą ukończyć kurs NDT-Bobath. Problemy dzieci z zaburzeniami układu nerwowego są bardzo rozległe i dotyczą wszystkich sfer rozwoju psychomotorycznego. Jeżeli dziecko ma kłopoty w poruszaniu się, a oprócz tego występują u niego jeszcze inne deficyty związane ze zmysłami, to z pewnością nie ma ono szans na prawidłowy rozwój psychomotoryczny. Dla takich dzieci niezwykle istotne jest jak najszybsze zdiagnozowanie ich przez lekarzy oraz wczesne rozpoczęcie terapii z rehabilitantem, logopedą, pedagogiem i psychologiem. Szybko podjęta i właściwa współpraca wielu specjalistów daje szansę na wyleczenie dziecka lub przynajmniej na ograniczenie deficytów.

    [shadow=yellow:8e020b03f4]METODA VOYTY[/shadow:8e020b03f4]

    Sprawność psychomotoryczna człowieka zależy od wielu czynników związanych m. in.: ze stanem psychicznym, sprawnością narządów wewnętrznych itd. Zasadniczy fundament jednak dla osiągania doskonałości psychoruchowej stanowi skomplikowany proces koordynacji nerwowo-mięśniowej, a głównie jakość napięcia mięśni i jego rozkład na ciele człowieka. Omawiana sprawność jest wynikiem dynamicznego dojrzewania układu nerwowego we wczesnym oraz rozwój jego możliwości w późniejszym okresie życia. Te zmiany w układzie nerwowym warunkują osiąganie sprawności ruchowej, głównie w zakresie umiejętnego przeciwdziałania sile grawitacji oraz "ruchu do przodu" umożliwiającego realizowanie własnych celów i zdobywania wrażeń zmysłowych. Te dwie sfery, ruchu i poznania warunkują pełen rozwój człowieka. W latach pięćdziesiątych XX wieku Vaclaw Vojta - czeski neurolog rozpoczyna prowadzić obserwacje dotyczące rozwoju sprawności psychoruchowej i występujących zaburzeń tego rozwoju. Vaclaw Vojta w badaniach podkreśla znaczenie plastyczności układu nerwowego, jego zdolności kompensacyjnych występujących w przebiegu całego życia osobniczego. Prace autora dotyczą rozpoznawania zagrożeń w rozwoju psychomotorycznym oraz możliwości i form terapii występujących nieprawidłowości. W zakresie diagnostyki Vaclaw Vojta podkreślając znaczenie sprawności psychomotorycznej jako funkcji prawidłowej struktury i sprawności układu nerwowego stworzył precyzyjny system obserwacji pacjenta. Badanie składa się z ilościowej i jakościowej oceny: a) zachowań podczas 7 reakcji, zmiany ułożenia ciała w przestrzeni stosowanych głównie u dzieci do 1 roku życia, b) motoryki spontanicznej, c) wybranych odruchów pierwotnych. Te obserwacje umożliwiają ocenę dysfunkcji nazwanej przez autora zaburzeniami centralnej koordynacji z uwzględnieniem jej stopnia jak i charakteru. W przypadku wykrytych zaburzeń Vaclaw Vojta proponuje jako terapię prioprioceptywną stymulację globalnych wzorców ruchowych. Autor przedstawia, że w dwóch kompleksach ruchowych: odruchowego obrotu i pełzania, zawierają się wszystkie elementy prawidłowego rozwoju postawy i motoryki ciała, to znaczy m. in.: prawidłowe ustawienie łopatek i obręczy barkowej, prawidłowe ustawienie miednicy, centrowanie stawów osiowych, prawidłowe ustawienie kręgosłupa. Wymienione elementy odgrywają zasadnicze znaczenie dla prawidłowego kształtowania i obciążania stawów, a więc stanowią istotny czynnik terapii również w dysfunkcjach układu więzadłowo-kostno-stawowego. Terapia jest mobilizacją układu nerwowego, w odpowiedzi dochodzi torowania prawidłowego ruchu, w którym ruchy kończyn poprzedzane są ruchami i stabilizacją tułowia. W terapii pojawiają się reakcje wegetatywne tak ważne i potrzebne u pacjentów z obniżoną sprawnością ruchową. Terapia wg Vojty ogólnie przedstawiając powinna być stosowana w zaburzeniach centralnej koordynacji i związanych z tym stanach dysfunkcji psychoruchowych tj.: od ciężkich postaci jakimi są mózgowe porażenia dziecięce, uszkodzenia rdzenia różnej etiologii, uszkodzenia nerwów obwodowych do zaburzeń płynności i koordynacji ruchu. Terapia wg Vojty stanowi również ważną formę leczenia usprawniającego w przypadku wtórnych zaburzeń centralnej koordynacji w układzie więzadłowo-kostno-stawowym. Pozytywna analiza metody Vojty obecna w literaturze fachowej pozwala przedstawić następujące wnioski o tej metodzie: 1) Precyzyjny, łatwy i tani system oceny zaburzeń sprawności psychoruchowej. 2) Skuteczny system terapii stanowiący jedną z głównych metod współczesnej koncepcji neurofizjologicznej rehabilitacji.

    [shadow=yellow:8e020b03f4]METODA WERONIKI SHERBOURNE[/shadow:8e020b03f4]

    Weronika Sherbourne w latach 60 opracowała metodę pod nazwą „Ruch Rozwijający”. Korzeni metody należy szukać u R.Labama – twórcy gimnastyki ekspresyjnej, a także w doświadczeniach samej autorki. Celem metody jest wspomaganie prawidłowego rozwoju dziecka i korekcja jego zaburzeń. Stąd ważne miejsce w metodzie zajmuje wielozmysłowa stymulacja psychomotoryczna i społeczna, oparta o ruch, jako czynnik wspomagania.
    Proponowany terapeutyczny system ćwiczeń wywodzi się z okresu wczesnego dzieciństwa z tzw. baraszkowania, które zawiera w sobie element bliskości fizycznej i emocjonalnej. Jest to zdaniem W.Sherbourne naturalna potrzeba dziecka do zaspakajania tych potrzeb, poprzez kontakt z osobami dorosłymi. Powstałe podczas ćwiczeń doznania wypływające z własnego ciała i odczuwanie go w kontekście z elementami otoczenia, dają dziecku poczucie jego indywidualności.
    Cechą charakterystyczną metody jest rozwijanie przez ruch: świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego, świadomości przestrzeni i działania w niej oraz dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi kontaktu.
    Metodę W.Sherbourne traktuje się często jako formę niewerbalnego treningu interpersonalnego. Zajęcia odbywają się indywidualnie bądź grupowo i trwają ok.30 minut. Partnerami dziecka bywają często ich rodzice. Dzieci nie są jednak przymuszane do uczestnictwa w zajęciach.
    W metodzie wyróżnia się cztery grupy ćwiczeń:
    • ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała
    • ćwiczenia pomagające zdobyć pewność siebie
    • ćwiczenia ułatwiające nawiązanie kontaktu i współpracy z partnerami grupy
    • ćwiczenia twórcze.
    Metoda W.Sherbourne zalecana jest dzieciom o zaburzonym schemacie ciała. W proponowanych ćwiczeniach dochodzi do integracji własnego ciała i jego poznania (ważne tu jest wyczucie centralnej części ciała tj.brzucha i tułowia). Poczucie wzajemnej bliskości ćwiczących partnerów, ułatwia akceptację niedoskonałej cielesności dziecka. Ćwiczenia dają poczucie bezpieczeństwa oraz zaufania do siebie i do innych. Wykonywane w grupie, budują więzi grupowe i interpersonalne.
    Zajęcia metodą W.Sherbourne stanowią element doskonałej zabawy. Dając chwile odprężenia, są czynnikiem w rozładowaniu napięć i tym samym obniżają spastyczność.

    [shadow=yellow:8e020b03f4]HIPOTERAPIA[/shadow:8e020b03f4]

    Hipoterapia stanowi „proces usprawniania psychoruchowego dzieci, młodzieży i dorosłych z różnymi schorzeniami i zaburzeniami rozwojowymi”. Wartość terapeutyczna jazdy konnej znana była już w starożytności, dopiero jednak w latach 50 obecnego stulecia hipoterapię zaczęto wykorzystywać w dziedzinie medycyny (w neurologii, ortopedii i psychiatrii).
    Zajęcia z hipoterapii zawsze przebiegają pod kontrolą lekarza. Prowadzący je terapeuta powinien posiadać praktykę przy obchodzeniu się z koniem. Terapeuta w czasie jazdy konnej spełnia rolę asekurującą, zapewniając bezpieczeństwo. W czasie jazdy idzie on zawsze po słabszej stronie dziecka, podtrzymuje je, kontroluje jego postawę i wykonuje z nim ćwiczenia.
    W hipoterapii bierze się też pod uwagę odpowiednie cechy konia. Ma to być koń łagodny, posłuszny, o odpowiedniej budowie i wieku (7-10 lat).
    Pośród zajęć z hipoterapii wymienia się etap wstępny, którego celem jest oswojenie dziecka z koniem, oraz zajęcia usprawniające na koniu. W programie hipoterapii wykorzystuje się stęp konia, jego spokojny marsz, albo kłus, w przypadku gdy dziecko pewnie umie się utrzymać na koniu, nie tracąc równowagi w czasie jazdy i zmiany kierunku.
    W.Kuprian zauważa, że wzorzec ruchowy dziecka siedzącego na koniu odpowiada ruchom konia w stępie. Następują tu naprzemienne wychylenia i prostowania miednicy, ruchy ciała w przód i w tył oraz lekki ruch rotacyjny całego kręgosłupa. Elementem terapii są także dodatkowe wymachy nóg w trakcie jazdy konnej. Zajęcia z hipoterapii stabilizują i wzmacniają wzmożone napięcie mięśniowe. Zasadniczą zaletą hipoterapii jest to, że dzieci wykonują w jej trakcie takie ćwiczenia, które w innych warunkach sprawiają im duże trudności.
    Przeciwwskazaniem do stosowania hipoterapii jest m.in. utrwalony przykurcz mięśni przywodzicieli uda, nieopanowany przez dziecko strach przed koniem i jazdą konną, występowanie padaczki w przypadku jej napadów.
    Hipoterapia stanowi atrakcyjną formę usprawniania dzieci i znacząco wpływa na sferę psychospołeczną dziecka. Zajęcia usprawniające występujące w tak prowadzonej formie motywują dziecko do współpracy w usprawnianiu.
    Ponieważ odbywają się w warunkach naturalnych (np.w lesie, na łące), udostępniają dziecku również kontakt z przyrodą.

    [shadow=yellow:8e020b03f4]SALA DOŚWIADCZANIA ŚWIATA[/shadow:8e020b03f4]

    Sala Doświadczania Świata jest stworzona dla niepełnosprawnych i najciężej upośledzonych. Poprzez nią mogą oni w spokoju szukać i doświadczać samych siebie jak i otaczający ich świat. Aby było to możliwe niezbędne jest otoczenie, w którym - w przeciwieństwie do codziennych warunków - zmysły nie są kompleksowo angażowane, lecz można się koncentrować na wybranych bodźcach (np. tylko dotykanie).
    Możemy obrazowo powiedzieć, że zmysły mają być używane nie tylko w swej szerokości, ale i głębokości.
    Istotna jest również redukcja bodźców zbędnych, zakłócających to postrzeganie. Oferta wrażeń ma stworzyć przyjemne dla upośledzonego środowisko, w którym zbiera on doświadczenia odmienne od przeżywanych na co dzień.
    Niepełnosprawny posiada w Sali Doświadczania Świata wolność wyboru tych bodźców, które dla niego samego są najprzyjemniejsze, na które chce się koncentrować i którymi chce się zajmować.
    Motywacją nie są działania opiekunów, lecz elementy tworzące Salę Doświadczania Świata. Materiał i otoczenie zachęcają, zapewniają wolność doznań, spokój i bezpieczeństwo, animują.
    Przeżycie bezpośredniego otoczenia, proste poddawanie się działaniu bodźców, ich na sobie samym odczuwanie i używanie - są już celem samym w sobie.
    Bardzo ważnym skutkiem pobytu w Sali Doświadczania Świata jest redukcja stresów i napięć nerwowych. Publikacje fachowe podkreślają, a praktyka ukazuje czynniki stresu, wynikające ze specyfiki życia upośledzonego. Napięcia te przynoszą wiele negatywnych skutków zarówno samym podopiecznym, jak ich opiekunom. Sala Doświadczania Świata zapewnia odprężenie, wypoczynek i aktywną likwidację stresu.
    Cały czas mówimy o osobach upośledzonych i niepełnosprawnych. Jest to najtrudniejsza grupa podopiecznych. Sala Doświadczania Świata stwarza także doskonałe warunki do pracy z dziećmi, niewidomymi, osobami w podeszłym wieku, pacjentami psychiatrycznymi. Oczywiście każda grupa użytkowników wymaga właściwych sobie punktów odniesienia.

    Próba definicji:
    Sala Doświadczania Świata - jest to pomieszczenie, w którym świadomie proponowane są bodźce o pierwszorzędnym znaczeniu, w przyjemnej atmosferze. Jest to podstawowe aktywizowanie osób, zwłaszcza upośledzonych umysłowo, przede wszystkim w zakresie doświadczeń zmysłami z pomocą światła, odgłosów, zapachów, elementów do dotykania, itp.
    Sala Doświadczania Świata stwarza możliwości autentycznego przeżywania świata i otoczenia tym, którzy są "inni".

    Podstawowe przesłanki:
    - odpowiednia atmosfera
    - własna decyzja
    - indywidualne tempo
    - wystarczająca ilość czasu
    - możliwość powtarzania
    - rozmaitość bodźców
    -odpowiednia opieka


    [shadow=yellow:8e020b03f4]MUZYKOTERAPIA[/shadow:8e020b03f4]

    Muzykoterapia - doprowadzając do wewnętrznej harmonii podnosi odporność organizmu, wyzwala własne potężne mechanizmy obronne. Pomaga organizmowi bronić się przed chorobami, prowadząc czasem do samowyleczenia.
    Muzykoterapia - to metoda, a więc zaplanowany sposób postępowania, wykorzystujący wieloraki wpływ muzyki na ustrój psychofizyczny człowieka.

    Jeszcze do niedawna muzykoterapia wykorzystywana była jedynie w przypadkach klinicznych.

    Podział muzykoterapii.

    Muzykoterapia dzieli się na:
    a) kliniczną - przeznaczona dla ludzi chorych, ponieważ jej działania są częścią leczenia kompleksowego i zmierzają do uzyskania konkretnych efektów leczenia;
    b) profilaktyczną :
    - aktywną (odtwórczą) - wymagającą od dziecka współdziałania. Odbiorca muzyki jest też twórcą poprzez odtwarzanie najprostszych elementów muzycznych: rytmu, melodii, tempa, ruchu przy muzyce itp.
    - receptywną - pozornie bierny odbiór muzyki, nie wymagający od dziecka uzewnętrzniania swych umiejętności muzycznych ani innych objawów reagowania na muzykę.

    Stosowanie jej do profilaktyki, bądź relaksu w pracy ze zdrowymi dziećmi przynosi również dobre wyniki. Umiejętnie dobrana muzyka " wycisza" nadmierne emocje negatywne i pobudza pozytywne.
    Profilaktyka muzyczna jest tą szczególną formą, w której nie istnieje przymus uczestnictwa, a odpowiednie dozowanie wspomaga rozwój emocjonalny dziecka.

    W muzykoterapii można wykorzystać każdy rodzaj muzyki, a nie jak uważano kiedyś, tylko poważnej.
    Mogą to być :
    1. Utwory marszowe.
    2. Popularne szlagiery.
    3. Spokojne, melodyjne piosenki lub utwory instrumentalne.
    4. Muzyka poważna, jazz nowoczesny, muzyka hinduska.
    Doskonałym wstępem do muzykoterapii jest muzykowanie perkusyjne. Traktować je należy jako pierwszy etap zainteresowania muzyką. Duże znaczenie ma pierwszy kontakt z muzyką, dlatego spotkanie to powinno być w odczuciu dziecka atrakcyjne i inspirujące do dalszego działania.

    Seans muzykoterapeutyczny trwa ok. 45 minut i dzieli się na ściśle wiążące się ze sobą fazy.

    Fazy muzykoterapii i jej cele.

    I. Odreagowanie - klaskanie, tupanie, podskoki, gesty, krzyk.
    Cel : - zmniejszenie napięcia psychicznego;
    Wykonywanie kilku prostych, spontanicznych, dynamicznych ruchów oraz swobodna emisja głosowa zmniejszają napięcie mięśniowe, co prowadzi do obniżenia napięcia emocjonalnego.
    Ćwiczenia te obniżają lęk i agresję. Mogą być prowadzone bez podkładu muzycznego lub na tle szybkiej muzyki.

    II. Zrytmizowanie - klaskanie, wykonywanie rytmicznych ruchów ciałem, maszerowanie.
    Cel : - pogłębienie "odreagowania" , przy równoczesnym "uporządkowaniu" i zintegrowaniu grupy przez wytworzenie poczucia wspólnoty.

    Stosuje się tu proste ćwiczenia, mniej dynamiczne i wolniejsze niż w I etapie, grupa wykonuje je wspólnie.

    III. Uwrażliwienie - I wersja - samodzielna gra na prostych instrumentach.
    Cel : - pogłębienie percepcji muzyki, uświadomienie dzieciom ich własnych stanów emocjonalnych.
    II wersja - wyrażanie ruchem, gestem różnych stanów emocjonalnych ilustrowanych przez muzykę.
    Cel : - uwrażliwienie na dynamikę, tempo, rytm itp.

    IV. Relaksacja - ćwiczenia oddechowe w pozycji leżącej lub siedzącej.
    Cel : - pogłębienie odprężenia fizycznego i psychicznego.

    Można stosować sugestię słowną spokoju, bezpieczeństwa i ciepła. Często odnosi się to do przebywania wśród przyrody.

    V. Aktywizacja - łagodna lub dynamiczna.
    a) łagodna - spokojne ćwiczenia w pozycji leżącej, przechodzenie do pozycji stojącej przez siad;
    b) dynamiczna - ćwiczenia w tempie (mini aerobic).
    Zwracamy uwagę na stopniowe podnoszenie się z pozycji leżącej. Pamiętamy o ćwiczeniach oddechowych.

    V. Zakończenie - krótka rozmowa na temat odbytych zajęć, odczuć i wrażeń

    Główne formy muzykoterapii.

    1. Bierna - odtwarzanie uprzednio specjalnie przygotowanej muzyki dla uzyskania uspokojenia, odwrócenia uwagi i zorganizowania czasu wolnego. Przykładem muzykoterapii biernej jest koncert rekreacyjny. Jest to nieco dłuższa forma. Istotą tego koncertu jest uporządkowany wg klucza (od niepokoju do relaksu i aktywizacji) układ jednorodnych emocjonalnie utworów mających spowodować odprężenie, uporządkowanie, równowagę i aktywność.
    2. Aktywna
    a) czynne muzykowanie na prostych instrumentach perkusyjnych;
    b) zajęcia zabawowo - rytmiczne przy aktywnym współudziale dzieci tj. ruchowe tworzenie muzyki (wykorzystanie metody R. Labana), malowanie muzyki, rytmiczne tworzenie muzyki;
    c) przerywnik muzyczno - ruchowy (najkrótsza i najłatwiejsza forma). Jest to układ kilku ćwiczeń, które ułatwiają wyciszanie emocji:
    - naprzemienne podskoki w parach lub indywidualne na jednej nodze lub obunóż ;
    - naśladowanie ruchów, mimiki w parach;
    - odbicie lustrzane (muzyka zależna od rodzaju ruchów);
    - rytmiczne wymachy rąk i nóg - "pajacyk";
    - rytmiczne, naprzemienne przysiady w parach (rozwijanie zaufania);
    - płynne ruchy całego ciała (motyl, ptak, wąż) itp.

    Dla urozmaicenia stosuje się zagadki muzyczne i dźwiękowe.

    Nie należy traktować formy aktywnej muzykoterapii jako okazji do rozwijania uzdolnień muzycznych. Nie jest to czas na dydaktykę. Tutaj nie ma znaczenia żadna pomyłka. Radość tworzenia muzyki musi mieć znamiona relaksu, zabawy, przyjemności i całkowitego odprężenia. Uczestnictwo w muzykoterapii jest wyłącznie dobrowolne.




    Omówione wyżej metody rehabilitacyjne mają charakter kompleksowy, to znaczy, że wykorzystują zasadę wielofunkcyjnego usprawniania dziecka z zaburzeniami, na usprawnianiu wszystkich zmysłów i zaburzeń natury emocjonalnej. Różnią się między sobą metodami, zasadami, sposobami oraz środkami, które wykorzystują do terapii. Trzeba pamiętać, że nie każdą z nich można zastosować w całości, gdyż rehabilitacja dziecka nie przyniesie pożądanego skutku. Dlatego specjaliści wybierają dla każdego dziecka indywidualnie te elementy poszczególnych metod, których zastosowanie zapewnia kompleksowe usprawnianie. Oprócz tego każdy specjalista współpracujący z rodzicami dziecka musi mieć na uwadze ich sytuację materialną i możliwości podjęcia przez rodzinę obowiązków wynikających z rehabilitacji, aby prowadzony proces usprawniania był dla dziecka jak najbardziej korzystny



    Ostatnio edytowane przez AngelEyes ; 03-24-2010 o 11:34

  2. #2
    indygo.m
    Olimp
    Asiu!
    nie jestem tu moderatorem więc i moje tematy ze starań tu przeklej...
    Pozdro!


  3. #3
    moan
    Guest
    indygo.m, zaraz napisze do admina z prosba zebys tu byla
    tak samo jak na Staraniach Nic bez twojej wiedzy nie
    chcialam robic sama


  4. #4
    SallyBrown
    Nowicjusz
    Mam pytanie. Czy któraś z was wie cos więcej o metodzie Domana? Tzn czy któras z was ją stosowała... Ja ćwiczę Vojtą i Bobathem, ale ciągle mam wrazenie ze robię za mało. Czytałam o tym w necie i chciałabym cos wiecej wiedzieć... Czy trzeba być wierzącym? Czy tylko w Opolu można opracowac ten program domowy? Jak małe dziecko mozna tym ćwiczyć?

    Ten Petering też jest ciekawy.

    Szkoda że tak niewiele można robić, ciągle brakuje albo terminów, albo ludzi...
    W moim mieście nie ma ani jednego specjalisty dziecięcego. Nawet okuliste ciezko znaleźć. Nie ma nawet psychologa choć miasto wcale nie takie małe.


  5. #5
    moan
    Guest
    SallyBrown, opracowac program domowy moze kazdy specjalista z tej dziedziny,
    indywidualny do aktualnych potrzeb dziecka a danej chwili :-> :-> :-> :->

    A skad Ty jestes? WIem ze w wielu roznych miastach,w Osrodkach
    wlasnie pracuja TYLKO metoda DOmana

    np. FUNDACJA "DAJ SZANSĘ"

    87-100 Toruń, ul. Piskorskiej 11,

    tel. 648 23 63

    Kwidzyn:
    Linki widoczne tylko dla zalogowanych użytkowników Zarejestruj się


  6. #6
    SallyBrown
    Nowicjusz
    Ja jestem z Górnego Śląska. Ze Świętochłowic. W okolicach mam Chorzów, Katowice, Bytom... Wydaje się, ze blisko wszędzie, a jednak dojazdy to masakra u nas, wszystko jeździ jak chce i kiedy chce, pomijając juz to że nowe autobusy kursują ale brak w nich miejsca żeby wsiąść z wózkiem, a jeździć trzeba bo oczywiście chodniki to masakra, albo ich nie ma wcale (poważnie, są miejsca w moim mieście gdzie trzeba iść po ulicy) a jak są to w opłakanym stanie już mi powoli zaczyna brakować sił na to wszystko.

    Pierwszy raz przeczytałam o tej metodzie tutaj (o met Domana). Musze sie rozeznać co o tym lekarze i czy gdzieś działa w okolicy taki ośrodek.


  7. #7
    moan
    Guest
    Cytat SallyBrown :
    Pierwszy raz przeczytałam o tej metodzie tutaj (o met Domana)
    naprawde? To takie popularne

    A probowalas szukac czegos przez NETA?
    Np w google? Chodzi mi o jakis osrodek,
    czy cos w Twej okolicy


  8. #8
    SallyBrown
    Nowicjusz
    Czego ja nie szukałam, to się za głowę łapać Być może ominęłam to podświadomie, nie kojarząc tego z metoda rehabilitacji małych dzieciątek.

    [ Dodano: Czw Maj 15, 2008 21:57 ]
    Gdzieś przeczytałam, że ten Ośrodek, który jest w Toruniu ma odpowiednie pozwolenia i certyfikaty jeśli chodzi o tę metodę, a Toruń dla mnie trochę daleko... Jak już brać w czymś udział to wolimy u profesjonalistów, bo już mam dość niekompetentnych lekarzy... ugh.


  9. #9
    moan
    Guest
    SallyBrown, ja podalam Torun bo...na studiach czesto tam bywalam,
    a z zalozycilem Fundacji....2 lata zajecia mialam


  10. #10
    SallyBrown
    Nowicjusz
    No zdecydowałam się jeszcze poczekać na dalsze efekty rehabilitacji bo wszystko idzie w dobrym kierunku, ale ten Toruń mam w pamięci. Nie wiem jak to jest wyniki okay a dziecko leży.


+ Odpowiedz na ten temat
Strona 1 z 2 1 2 OstatniOstatni

Tagi dla tego tematu