+ Odpowiedz na ten temat
Pokaż wyniki od 1 do 7 z 7

Zespół antyfosfolipidowy

  1. #1
    pipi
    Administrator

    Arrow Zespół antyfosfolipidowy

    Advertisement



    Zespół antyfosfolipidowy....
    nazywany również zespołem Hughsa


    Zespół antyfosfolipidowy nazywany również zespołem Hughsa charakteryzuje się występowaniem przeciwciał o wyranej swoistoci wobec anionowych fosfolipidów oraz zakrzepicą (żylną lub tętniczą), samoistnymi poronieniami, trombocytopenią oraz innymi objawami klinicznymi, większoć których wiąże się z nadkrzepliwocią i zamknięciem światła naczyń.
    Zespół antyfosfolipidowy można rozpoznać na podstawie co najmniej jednego objawu klinicznego i jednego objawu laboratoryjnego. Nasilenie zaburzeń immunologicznych ulega znacznym wahaniom w przebiegu APS, dlatego też jednorazowy ujemny wynik badania na obecnoć przeciwciał antyfosfolipidowych (APL) nie wyklucza rozpoznania tego zespołu. Ujemne wyniki badań mogą również występować w trakcie epizodów zamknięcia naczyń, prawdopodobnie z powodu konsumpcji" przeciwciał. Około 10-15% wszystkich pacjentów z typowymi objawami APS ma stale seronegatywne wyniki w zakresie tych przeciwciał.



    W przebiegu zespołu antyfosfolipidowego wykrywane są następujące przeciwciała:

    1) antykardiolipinowe (aCL),
    2) przeciwko b2 glikoproteinie (b2GPI),
    3) antykoagulant toczniowy (LAC),
    4) przeciwko PTC (IX czynnikowi krzepnięcia – składnikowi tromboplastyny osoczowej),
    5) przeciwko protrombinie,
    6) przeciwko antykoagulacyjnym białkom,
    7) przeciwko utlenionym lipoproteinom,
    8) przeciwko śródbłonkowi naczyń,
    9) przeciwko trofoblastowi,
    10) przeciwko mitochondriom.



    Zespół antyfosfolipidowy występuje najczęciej u chorych na toczeń układowy lub jego odmianę lupus like disease" – chorobę toczniopodobną, która jest prawdopodobnie wariantem tocznia. Jeżeli objawy chorobowe, kliniczne i serologiczne występują u chorych, u których nie stwierdza się choroby układowej tkanki łącznej, choroby nowotworowej i infekcji, to występuje wtedy pierwotny" zespół antyfosfolipidowy.

    Za objawy zakrzepicy w APS odpowiedzialne są przeciwciała antykardiolipinowe będące immunoglobulinami klasy G. Przeciwciała będące immunoglobulinami klasy IgM występują najczęściej u chorych z małopłytkowocią lub niedokrwistością autoimmunologiczną. Przeciwciała klasy IgA związane są również z objawami zakrzepicy. Ten izotyp najczęściej występuje u pacjentów rasy czarnej chorujących na toczeń i pierwotny APS.




    1. Zakrzepica naczyniowa
    Jeden lub kilka epizodów zakrzepicy tętniczej, żylnej lub małych żyłek występujących w jakiejkolwiek tkance lub narządzie. Zakrzepica musi być potwierdzona badaniem obrazowym lub dopplerowskim albo histopatologicznym, wyłączając zakrzepicę żył powierzchownych. Obraz histopatologiczny musi potwierdzać zakrzepicę bez obecności stanu zapalnego ściany naczynia.
    2. Straty ciąży
    a) Jeden lub więcej niewytłumaczonych śmierci morfologicznie prawidłowego płodu w/lub ponad 10-tygodniowej ciąży, o prawidłowej morfologii płodowej potwierdzonej badaniem ultrasonograficznym lub bezpośrednim płodu lub
    b) Jedno lub więcej przedwczesne urodzenie morfologicznie prawidłowego płodu w/lub przed 34 tygodniem ciąży z powodu ciężkiego stanu przedrzucawkowego lub rzucawkowego albo ciężkiej niewydolnoci łożyskowej lub
    c) Trzy lub więcej niewytłumaczonych kolejnych spontanicznych poronień przed 10 tygodniem ciąży po wykluczeniu patologii anatomicznych lub hormonalnych u matki i patologii chromosomalnych u ojca i matki.

    Kryteria laboratoryjne
    1. Przeciwciała antyfosfolipidowe klasy IgG i/lub IgM we krwi, obecne w średnim lub wysokim mianie, wykryte 2 lub więcej razy, w przeciągu 6 tygodni,
    2. Antykoagulant toczniowy obecny w surowicy 2 lub więcej razy w przeciągu 6 tygodni,



    Występowanie objawów zespołu antyfosfolipidowego.

    * Zakrzepy żylne: żył głębokich kończyn dolnych, pachowych, podobojczykowych, krezki, nerkowych, wątrobowych, śledzionowych, żyły głównej, zakrzepy mózgowe, naczyń siatkówki, tętnic płucnych.
    * Zakrzepy tętnicze: udary, przemijające napady niedokrwienia, wielozawałowe otępienie, pseudomultiple sclerosis.
    * Powtarzające się poronienia.
    * Hemocytopenie: szczególnie trombocytopenie.
    * Livedo reticularis.
    * Patologie sercowe: uszkodzenie zastawek, zwłaszcza mitralnej i aortalnej, pseudozakane zapalenie wsierdzia (wegetacje nie stwierdzone na zastawkach), wewnątrzsercowe zakrzepy, zawały mięśnia serca, liczne okluzje małych naczyń wieńcowych
    * Patologie neurologiczne: zespół Guillain-Barre, poprzeczne zapalenie rdzenia, pląsawica, całkowita amnezja.
    * Inne (mniej częste) martwice niedokrwienne kości, krwotoki, nadciśnienie płucne i choroba Addisona.







    Czynniki ryzyka zakrzepów u chorych na zespół antyfosfolipidowy.
    1. Przedłużające się leżenie w łóżku.
    2. Po zabiegach chirurgicznych.
    3. Po doustnej antykoncepcji (estrogeny).
    4. Ciąża i połóg.
    5. Aktywny toczeń.
    6. Choroby nerek.
    7. Po nagłym przerwaniu leczenia antykoagulacyjnego np. z powodu biopsji, operacji.
    8. Inne czynniki ryzyka np. nadścinienie, palenie tytoniu, itd.
    Przeciwciała antyfosfolipidowe występują nie tylko w toczniu, ale też w innych autoimmunologicznych chorobach, po niekorzystnym wpływie leków, w nowotworach i chorobach zakaźnych




    Stany kliniczne występujące z zespołem antyfosfolipidowym.






    1. Choroby autoimmunologiczne:
    – toczeń rumieniowaty układowy i choroba toczniopodobna,
    – reumatoidalne zapalenie stawów,
    – twardzina układowa,
    – zapalenie skórno-mięśniowe,
    – zespoły nakładania – overlap syndromes,
    – młodzieńcze zapalenie stawów,
    – łuszczycowe zapalenie stawów,
    – polymialgia reumatyczna,
    – zespół Sjögrena,
    – choroba Behçeta,
    – choroba Kawasaki,
    – małopłytkowości o podłożu autoimmunologicznym,
    – wole Hashimoto,
    – choroba Graves-Basedowa.
    2. Wpływ leków
    – Cloropromazyna i inne pochodne fenotiazyny, prokainamid, hydralazyna, chinidyna, antybiotyki, fenytoina.
    3. Choroby zakaźne:
    – bakteryjne (gruźlica, trąd, kiła),
    – pierwotniakowe (Pneumocystis carini),
    – wirusowe (AIDS, hepatitis, różyczka, EBV).
    4. Choroby limfoproliferacyjne:
    – białaczki,
    – chłoniaki,
    – makroglobulinemia Waldenstroma.
    5. Różne
    – nowotwory (prostaty, oskrzeli),
    u ludzi w starszym wieku.



    W żeńskim układzie rozrodczym APL mogą być przyczyną niepłodnoci, poronień nawykowych, ciąży ektopowej, wewnątrzmacicznego zahamowania wzrostu płodu, nadciśnienia indukowanego ciążą, przedwczesnego pęknięcia błon płodowych, przedwczesnego oddzielenia łożyska prawidłowo usadowionego, małowodzia, wad płodu. Zawały łożyska prowadzą do powtarzających się poronień.

    Niepłodność u chorej skorelowana z wysokimi poziomami APL związana jest z dysfunkcją błon komórkowych oraz zakłóceniami procesu zapłodnienia i implantacji komórki jajowej. Podwyższone poziomy APL są odpowiedzialne za 5 do 15% poronień nawykowych.

    Zespół antyfosfolipidowy nie łączy się z krwawieniami lecz zakrzepami. Jeżeli jednak wystąpi krwawienie przypisuje się je innym patologiom krzepnięcia.

    Katastroficzny zespół antyfosfolipidowy

    Ostry zespół spowodowany rozległą waskulopatią, występujący u chorych z APL został nazwany przez Ashersona w 1992 roku katastroficznym zespołem antyfosfolipidowym (CASP). Występuje wówczas zakrzepica w wielu narządach, szczególnie w nerkach, płucach, sercu, przewodzie pokarmowym i często w nadnerczach oraz bardzo wysoki poziom przeciwciał aCL klasy IgG. W CASP dochodzi do niezapalnego zamknięcia naczyń i często kończy się śmiercią. Śmiertelnoć w CASP wynosi około 60% i związana jest z wystąpieniem niewydolności mięśnia serca, ARDS, zaburzeniami centralnego układu nerwowego. CASP występuje w każdym wieku, również u dzieci, zarówno u mężczyzn jak i u kobiet, chociaż w 70% przeważają kobiety. U 90% chorych choroba rozpoczyna się poniżej 45 roku życia i często ciąża powoduje wystąpienie tego zespołu. CASP charakteryzuje się gwałtownym i postępującym przebiegiem i obejmuje równoczenie wiele narządów. Neurologiczne objawy jak dezorientacja, stupor, śpiączka spotyka się w 63% przypadków, zmiany w nerkach również w 63% – są to krwinkomocz, białkomocz i ostra niewydolnoć nerek. Zmiany na skórze występują u 45% chorych, a w postaci livedo reticularis, sinicy obwodowej i owrzodzeń. Zmiany w układzie oddechowym u 55% chorych, nadciśnienie tętnicze i trombocytopenia u 63% chorych.




    źródło




  2. #2
    Agnese24
    Mamuśka
    jak dla mnie to on tutaj może zostać.
    Zespół antyfosfolipinowy dotyczy nie tylko poronień, ale także dziewczyn u których stwierdzono jeszcze przed zajściem w ciążę zakrzepowe zapalenie żył i tętnic

    [ Dodano: Pią Wrz 12, 2008 17:39 ]
    Wpływ zespołu antyfosfolipidowego (APS) na przebieg ciąży - informacje dla pacjentek.
    Zespół antyfosfolipidowy to nierzadko spotykane zaburzenie mające znaczący wpływ na płodność oraz prawidłowy przebieg ciąży. Artykuł wyjaśnia, istotę schorzenia oraz zwraca uwagę jakie powikłania ciąży mogą być związane z obecnością przeciwciał antyfosfolipidowych.

    Wpływ zespołu antyfosfolipidowego (APS) na przebieg ciąży - informacje dla pacjentek.

    Zespół antyfosfolipidowy to nierzadko spotykane zaburzenie mające znaczący wpływ na płodność oraz prawidłowy przebieg ciąży. Artykuł wyjaśnia, istotę schorzenia oraz zwraca uwagę jakie powikłania ciąży mogą być związane z obecnością przeciwciał antyfosfolipidowych.

    Wiele zaburzeń funkcjonowania organizmu czy też chorób ogólnoustrojowych kobiety ma decydujący wpływ na jej płodność oraz przebieg ciąży. Do takich chorób zaliczyć można między innymi niektóre z chorób autoimmunologicznych. Są one czasami trudne do uchwycenia przed ciążą, gdyż ich objawy nierzadko ujawniają się dopiero w czasie jej trwania.

    W latach 80-tych zauważono związek pomiędzy występowaniem we krwi nadmiernej ilości przeciwciał antyfosfolipidowych (aPL) a niepłodnością kobiecą oraz pojawianiem się wielu patologii ciąży. Zespół objawów, z których najistotniejsze to obecność w surowicy krwi podwyższonego stężenia przeciwciał antyfosfolipidowych, nawracająca zakrzepica żylna lub tętnicza oraz wielokrotna utrata ciąży, został określony jako zespół antyfosfolipidowy (APS). Od nazwy autora, który jako pierwszy go opisał nazywany jest również zespołem Hughesa.

    Bardzo ważnym składnikiem błon komórkowych są cząsteczki tłuszczów zwane fosfolipidami. Przeciwciała aPL, z których najczęściej wykrywane są antykoagulant tocznia (LA) oraz przeciwciała antykardiolipinowe (aCL) klas IgM i IgG, wiążą się z fosfolipidami błon komórkowych lub białek układu krzepnięcia, wywołując zmiany patologiczne w różnych narządach, doprowadzając do incydentów zakrzepicy, jak również trudności z zajściem w ciążę i jej donoszeniem. Wysokie miano tych przeciwciał prowadzi do dysfunkcji błon komórkowych, powodując zakłócenia w procesie zapłodnienia, stając się tym samym przyczyną niepłodności, jak również implantacji komórki jajowej prowadząc do jej poronienia. Połączenie się przeciwciał z fosfolipidami może spowodować bezpośrednie uszkodzenie komórek trofoblastu, z którego wykształca się wówczas niepełnowartościowe łożysko. W ciążach powikłanych APS często stwierdza się znaczne patologie tętnic spiralnych łożyska. Wykazują one znaczne zwężenia, pogrubienie błony wewnętrznej jak również widoczne są w nich liczne ogniska miażdżycowe. Wszystkie te nieprawidłowości łożyska zaburzają prawidłowy transport składników odżywczych i tlenu w krążeniu matczyno-płodowym, a tym samym stanowią zagrożenie dla prawidłowego rozwoju a także życia płodu.

    Przyczyna występowania zespołu antyfosfolipidowego nie została jeszcze dokładnie poznana. Najprawdopodobniej wywołana jest czynnikami genetycznymi jak również środowiskowymi. Pojawienie się zespołu może również być indukowane urazami pozabiegowymi lub też zakażeniami. Istnieją również hipotezy, iż patologia ta indukowana jest zmianami stężeń hormonów krążących w organizmie, ponieważ istotną rolę w prawidłowym działaniu układu odpornościowego odgrywają hormony płciowe a w szczególności estrogeny. W związku z tym, bardzo często ciąża, podczas której dochodzi do zmian stężeń tych hormonów, staje się czynnikiem wywołującym chorobę.

    Rozpoznanie zespołu antyfosfolipidowego jest trudne. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż przeciwciała aPL obecne są we krwi każdego człowieka i cechują się zmienną naturą. Poza tym istnieje różnorodność testów wykorzystywanych przez laboratoria do wykrywania miana tych przeciwciał. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż przeciwciała antyfosfolipidowe pojawiają się w wielu chorobach autoimmunologicznych, toczniu rumieniowatym, chorobach nowotworowych i zakaźnych jak również na skutek działania niektórych leków. W tych przypadkach u niektórych osób miano to jest znacznie podwyższone. Zjawisko to ma jednak charakter przejściowy. Zespół APS można podejrzewać wówczas, gdy miano przeciwciał, po co najmniej dwukrotnym oznaczeniu z 6 tygodniową przerwą jest znacznie podwyższone. Rozpoznanie zespołu antyfosfolipidowego można postawić w przypadku pojawienia się wysokiego miana przeciwciał wraz, z co najmniej jednym objawem klinicznym.

    Zespół antyfosfolipidowy prócz obecności wysokiego miana przeciwciał antyfosfolipidowych IgG i IgM oraz zmian zakrzepowych cechuje również częsta utrata ciąż. Charakterystyczne dla APS są samoistne, nawracające, spontaniczne poronienia przed 10 tygodniem ciąży, obumarcie prawidłowo rozwijającego się płodu przed 10 tygodniem ciąży lub też przedwczesne urodzenie płodu przed 34 tygodniem ciąży. Wspólną cechą tych patologii jest fakt, iż płody nie wykazują żadnych nieprawidłowości pod względem morfologicznym, jak również nie wykryto innych przyczyn poronienia, obumarcia lub przedwczesnego urodzenia, takich jak np. zaburzenia hormonalne u matki, anomalie chromosomalne, patologie anatomiczne i inn. Obecność przeciwciał zwiększa ryzyko niepomyślnego zakończenia ciąży we wszystkich stadiach rozwoju zarodka jak również mogą być przyczyną pojawienia się wielu poważnych powikłań położniczych. W związku z tym ciąża u kobiet z APS traktowana jest jako ciąża wysokiego ryzyka. Zaburzenia wywołane przeciwciałami aPL prowadzą do upośledzonej implantacji zarodka. W późniejszej ciąży mogą powodować powstanie zakrzepicy w naczyniach macicy i łożyska, w rezultacie doprowadzając do niewydolności łożyska, zwiększając ryzyko opóźnionego rozwoju lub wewnątrzmacicznego obumarcia płodu czy też przedwczesnego oddzielenia się łożyska. Wśród częstych powikłań położniczych związanych z APS można wymienić nadciśnienie indukowane ciążą, przedwczesne pęknięcia błon płodowych, przedwczesne oddzielenie łożyska prawidłowo usadowionego, małowodzie, wady płodu, ciężkie stany przedrzucawkowe i rzucawkę. APL upośledza również produkcję hormonów łożyskowych takich jak gonadotropina kosmówkowa (hCG) oraz laktogen łożyskowy. U chorych z APS często współistnieją także patologie układu krzepnięcia jak np. małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna czy inne. Ciąża może nasilać objawy i przebieg tych chorób. Występowanie wielu z tych patologii wiąże się z koniecznością rozpatrzenia decyzji o wcześniejszym ukończeniu ciąży, co zwiększa ryzyko powikłań u noworodków ze względu na ich wcześniactwo.

    W celu zminimalizowania ryzyka powikłań oraz zwiększenia szans pomyślnego zakończenia, ciąża u kobiet cierpiących na APS powinna być ciążą zaplanowaną i poprzedzoną pomiarem poziomu przeciwciał. Jest to rzecz niezmiernie istotna bowiem od momentu zajścia w ciążę należy wprowadzić odpowiednią terapię lekową jak również otoczyć tę ciężarną specjalistyczną opieką lekarską. Wprowadzenie odpowiedniego leczenia zwiększa szansę na urodzenie zdrowego dziecka oraz na zmniejszenie ryzyka pojawienia się powikłań położniczych. Szczególne znaczenie ma fakt, iż większość leków przeciwzakrzepowych przyjmowanych przez kobiety z APS, szczególnie te, u których wystąpiły epizody zakrzepicy, cechuje się bardzo silnym działaniem teratogennym. Konieczne jest więc jak najszybsze odstawienie tych leków i zastąpienie je innymi, nie stanowiącymi zagrożenia dla płodu. Najczęściej stosuje się niskie dawki kwasu acetylosalicylowego i heparynę drobnocząsteczkową. W przypadku kobiet ze szczególnie obciążonym wywiadem położniczym jak również u tych, u których pomimo stosowania heparyny występowały poronienia czasami stosuje się dodatkowo immunoglobuliny podawane dożylnie. Schemat leczenia uzależniony jest od objawów chorobowych.

    Częsta utrata ciąż, szczególnie w przypadku, gdy brak jakiejkolwiek konkretnej przyczyny tej tragedii powinno nasunąć przypuszczenie obecności w organizmie kobiety przeciwciał antyfosfolipidowych. Planując kolejną ciążę warto przeprowadzić niezbędne badania na obecność przeciwciał antyfosfolipidowych, aby uniknąć kolejnych niepowodzeń.




    --------------------------------------------------------------------------------
    opublikowano: 2005-04-19 23:51:37
    autor tekstu: Dr Zofia Polska
    tekst pochodzi z portalu Forum Ginekologiczne

    Linki widoczne tylko dla zalogowanych użytkowników Zarejestruj się

    artykuł w Internecie:

    Linki widoczne tylko dla zalogowanych użytkowników Zarejestruj się

    [ Dodano: Pią Wrz 12, 2008 17:47 ]
    i jeszcze tutaj dość obszerne opracowanie

    Zespół antyfosfolipidowy w ciąży

    Raj Rai MRCOG i Lesley Regan MD, MRCOG, Akademicki Oddział Położnictwa i Ginekologii, Mint Wing, ICSM, Southwalk Road, London W2 IPG, Wielka Brytania. Tłumaczył Sławomir Kaczorowski

    Wprowadzenie

    Dla zespołu antyfosfolipidowego, który został opisany po raz pierwszy w latach 80-tych, charakterystyczny jest związek między obecnością we krwi przeciwciał antyfosfolipidowych (aPL) a:




    1. poronieniami nawykowymi (PN),

    2. zmianami zakrzepowymi i

    3. małopłytkowością:




    Poza wymienionymi trzema stanami klinicznymi obecność przeciwciał antyfosfolipidowych wiąże się także z niepłodnością, ciężkimi stanami przedrzucawkowymi, opóźnieniem rozwoju wewnątrzmacicznego, przedwczesnym oddzielaniem się łożyska i zgonami wewnątrzmacicznymi płodu2-6. Wspólną cechą wymienionych postaci patologii ciąży jest nieprawidłowe zagnieżdżenie jaja płodowego.

    PRZECIWCIAŁA ANTYFOSFOLIPIDOWE

    Dwa przeciwciała antyfosfolipidowe o największym znaczeniu klinicznym, to antykoagulant tocznia (LA) i przeciwciała antykardiolipinowe (aCL). Wiązanie LA i aCL z fosfolipidami uzależnione jest od obecności kofaktora. Kofaktorem dla antykoagulanta toczniowego jest protrombina, a dla aCL jest b2 glikoproteina I (b2GPI) - występujący w warunkach naturalnych antykoagulant.

    Wyniki badań obecności przeciwciał aPL mogą się znacznie różnić w różnych laboratoriach. Spowodowane jest to stosowaniem różnych testów wykrywających aPL, a także zmienną naturą samych przeciwciał. W celu oznaczenia aPL krew żylną należy pobierać igłą o dużym świetle zaciskając opaskę uciskową na ramieniu bardzo lekko - ma to zapobiegać aktywacji płytek. Jeśli jednak dojdzie do aktywacji płytek, może to dać fałszywie ujemne wyniki przy ocenie obecności LA. Antykoagulant toczniowy wykrywa się w testach in vitro, które wykorzystują jego zdolność do wydłużania zależnej od fosfolipidów reakcji krzepnięcia. Do wykrywania antykoagulanta toczniowego powszechnie stosuje się czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT), przy czym wynik tego badania zależy od zawartości fosfolipidów w odczynniku. Ocena trzech różnych testów na obecność antykoagulanta tocznia wykazała, że test z rozcieńczonym jadem żmii Russella [dRVVT] pozwala wykryć LA znacznie częściej, niż APPT czy czas kaolinowy (KCT)7. Przeciwciała antykardiolipinowe (aCL) wykrywa się za pomocą standardowej metody immunoadsorpcji enzymatycznej (ELISA). Za pozytywny wynik uznaje się poziomy przeciwciał klasy IgG powyżej 5 jednostek i przeciwciał klasy IgM powyżej 3 jednostek8.

    Do ustalenia rozpoznania zespołu antyfosfolipidowego konieczne są co najmniej dwa dodatnie oznaczenia w kierunku LA lub aCL, przeprowadzone w odstępie
    co najmniej 8 tygodni1. U bardzo wielu osób stwierdza się tylko przejściowo dodatnie wyniki, które mogą być spowodowane pobraniem krwi na badanie w czasie trwania zakażenia wirusowego lub infekcji innym drobnoustrojem chorobotwórczym. Wyniki takich testów nie mają znaczenia klinicznego.

    PRZECIWCIAŁA ANTYFOSFLIPIDOWE A NIEPOMYŚLNY PRZEBIEG CIĄŻY

    Poronienia nawykowe - utrata trzech lub więcej kolejnych ciąż są jedną z charakterystycznych cech zespołu antyfosfolipidowego. Większość publikacji donosi, że u 15% kobiet z nawracającymi poronieniami stwierdza się trwale dodatnie wyniki badań w kierunku aPL7, zaś u kobiet z “niskim ryzykiem” położniczym przeciwciała stwierdza się rzadziej niż u 2%9,10. W naszych badaniach obejmujących 500 kobiet z poronieniami nawracającymi najczęściej wykrywano antykoagulant tocznia (62%), przeciwciała antykardiolipinowe (aCL) klasy IgG (15%) i przeciwciała antykardiolipinowe (aCL) klasy IgM (9%). U pozostałych 14% kobiet stwierdzono dodatnie testy zarówno w kierunku LA, jak i aCL7. Rzadkie równoczesne występowanie dodatnich wyników badań na obecność zarówno LA jak i aCL wynika z tego, że są to dwa zupełnie różne przeciwciała i dlatego ważne jest, by jednocześnie poszukiwać obu immunoglobulin.

    Kobiety z poronieniami nawykowymi (PN) związanymi z obecnością aPL, mają wysokie ryzyko ponownej straty ciąży, jeżeli nie będzie stosowane żadne leczenie farmakologiczne. W badaniu, w którym prowadzono prospektywną, od chwili uzyskania pozytywnego wyniku testu ciążowego, obserwację kobiet z nawracającymi poronieniami wykazano, że wskaźnik poronień u kobiet z zespołem antyfosfolipidowym wynosił 90%, natomiast u kobiet, u których przyczyna nawracających poronień nie była znana - 34%11. Większość kobiet z aPL roniła w pierwszym trymestrze ciąży, w okresie, w którym możliwa była już rejestracja czynności serca płodu. Natomiast w grupie kobiet z nawracającymi poronieniami o niejasnej etiologii najczęściej stwierdzano puste jajo płodowe.

    Oprócz nawracających poronień obecność przeciwciał aPL wiąże się z: niepłodnością, ciężkim stanem przedrzucawkowym, opóźnieniem rozwoju wewnątrzmacicznego płodu, odklejeniem łożyska oraz zgonem wewnątrzmacicznym płodu. Wydaje się, że szeroko zakrojone badania przesiewowe na obecność aPL umożliwią ustalenie grupy kobiet ze znamiennie zwiększonym ryzykiem niepomyślnego przebiegu ciąży.

    Badania prospektywne obejmujące 1600 kobiet bez utraty ciąży w wywiadzie wykazały, że obecność zależnych od b2GPI przeciwciał aCL w 10. tygodniu ciąży znacząco zwiększa ryzyko niepomyślnego zakończenia ciąży w porównaniu do kobiet, u których przeciwciał aCL nie stwierdzono6. W tym badaniu do zgonu wewnątrzmacicznego płodu doszło u 25% kobiet, u których wykryto zależne od b2GPI aCL, w porównaniu do 0.5% kobiet, u których wynik testu na obecność aCL był ujemny, (ryzyko względne 52.4; przy 95% przedziale ufności 12.7 - 216.3). Podobnie u kobiet z zależnymi od b2GPI przeciwciałami aCL istnieje
    18 razy większe względne ryzyko wystąpienia opóźnienia rozwoju wewnątrzmacicznego i 22 razy większe względne ryzyko powstania stanu przedrzucawkowego w porównaniu do kobiet, u których nie wykryto aCL. Kolejne ważne wnioski płynące z tego badania przemawiają za tym, że przeciwciała aCL, które nie są zależne od b2GPI, nie wpływają w znaczący sposób na wzrost ryzyka powikłań w czasie ciąży. Obserwacje te potwierdzają wnioski płynące z wcześniejszego badania pochodzącego z Nowej Zelandii, w którym 933 kobiety z niskim ryzykiem badano na początku II trymestru; pozytywne wyniki testów na obecność LA i/lub aCL wiązały się z późniejszym występowaniem stanu przedrzucawkowego i obumarciem płodu10.

    Wydaje się, że obecność aPL ma znaczenie w patogenezie powikłań ciążowych u kobiet z cukrzycą insulinozależną (IDDM), chorobą o podłożu autoimmunologicznym. Według Boddiego i wsp. u 34% kobiet ciężarnych z IDDM wynik badania w kierunku aPL był dodatni12 i tu również obecność aPL wiązała się z rozwojem stanu przedrzucawkowego i opóźnieniem wzrostu wewnątrzmacicznego płodu (IUGR). Badania te mogą przyczynić się do wyjaśnienia utrzymującej się ciągle wysokiej okołoporodowej zachorowalności i umieralności wśród kobiet z IDDM, pomimo ścisłego monitorowania glikemii zarówno w okresie prenatalnym, jak i podczas ciąży.

    MECHANIZMY STRATY CIĄŻ ZWIĄZANE Z aPL

    Dane dotyczące zespołu antyfosfolipidowego, które pochodzą z badań na zwierzętach i badań in vitro z użyciem ludzkich tkanek sugerują, że przeciwciała aPL prowadzą do niepomyślnego zejścia ciąży w mechanizmie upośledzonej implantacji zarodka, a w późniejszej ciąży powodują powstanie zakrzepicy w naczyniach macicy i łożyska.

    De Wolf i wsp. jako pierwsi przedstawili szczegółowy opis zmian histopatologicznych łożyska kobiety, u której doszło do obumarcia płodu związanego z obecnością antykoagulanta tocznia (LA)13. Pacjentka straciła wszystkie trzy poprzednie ciąże, a w wywiadzie miała epizod zakrzepicy żylnej i zastawkowej choroby serca. Badanie makroskopowe łożyska wykazało zawał obejmujący ponad 50% łożyska. Mikroskopowo potwierdzono te zmiany, wykazując ponadto zamknięcie przestrzeni międzykosmkowej. Badanie tętnic spiralnych płyty podstawnej wykazało obecność uszkodzeń pod postacią martwicy włóknikowej, miażdżycowych ognisk kaszowatych i zakrzepicy naczyń. We wnioskach podano, że zmniejszenie przepływu krwi pomiędzy macicą a łożyskiem było następstwem wyżej opisanych zmian i prowadziło do zawału łożyska i następowej śmierci płodu.

    Kolejne badania potwierdziły obserwacje De Wolfa.
    Out i wsp. przebadali łożyska 45 kobiet, u których w wywiadzie stwierdzono wewnątrzmaciczną śmierć płodu (średnio 25. tydzień ciąży; przedział 16-39)14. U 16 z nich stwierdzono obecność przeciwciał aPL. Chociaż łożyska nadsyłano z terenu całej Holandii, badała je jedna osoba, która nie miała wglądu w historie chorób i immunologiczny stan pacjentek. Obserwowane zmiany, takie jak zmniejszenie się powierzchni błon naczyniowo-nabłonkowych, włóknienie, kosmki o zmniejszonej liczbie naczyń, zakrzepica i zawał występowały częściej w przypadku kobiet z dodatnim wynikiem w kierunku aPL niż u tych, u których wynik był ujemny. Nie obserwowano różnic w obrazach łożysk w zależności od klasy przeciwciał antykardiolipinowych (IgG lub IgM) aCL, lub LA. Wynik badania nie zależał również od poziomu aCL. Warto podkreślić, że w trzech przypadkach z obecnością aPL, w łożyskach nie stwierdzono żadnej zmiany opisanej powyżej i że podobne obrazy czasami spotyka się u kobiet bez przeciwciał aPL. Dlatego też żadnej z wymienionych cech nie można uznać za swoistą, związaną z obecnością aPL, towarzyszącą utracie ciąży. Podczas badań prospektywnych Hanly i wsp. obserwowali podobne obrazy histologiczne u trzech kobiet z toczniem układowym (SLE), u których nastąpiły poronienia pomiędzy 12. a 27. tygodniem ciąży oraz u jednej kobiety, której noworodek zmarł po rozwiązaniu ciąży w trybie nagłym z powodu zagrażającej zamartwicy płodu15. Wszystkie cztery kobiety miały LA i trombocytopenię, zaś dziesięć z wcześniejszych jedenastu ciąż u tych kobiet zakończyło się poronieniem. Rozległy zawał stwierdzono w jednym przypadku, w drugim olbrzymi krwiak wewnątrzłożyskowy. Łożyska kobiet z SLE ważyły mniej niż prawidłowe łożyska z grupy kontrolnej.

    Nayar i Large opisali niedawno patologię naczyń doczesnej oraz rozległy zawał w obrębie kosmków w I trymestrze ciąży, u kobiety po poronieniu, chorej na SLE, u której stwierdzono jednocześnie obecność aCL klasy IgG i IgM oraz LA16.

    Mechanizm wczesnej utraty ciąży może być wtórny do niedostatecznego przepływu krwi matczynej przez zmienione chorobowo naczynia doczesnej, co prowadzi do niedotlenienia płodu i do poronienia. Utrata ciąży w późniejszym okresie może być następstwem łagodniejszej postaci tego samego procesu chorobowego.

    Badania in vitro sugerują również, że obumarcie płodu u kobiet z aPL może mieć podłoże zakrzepowe. Peacemen i wsp. donoszą, że frakcja IgG wyizolowana od pacjentek z LA, inkubowana w obecności tkanki łożyska pobranego z prawidłowej ludzkiej ciąży, prowadzi do znacznego wzrostu syntezy tromboksanu (synteza prostacykliny nie ulega zmianie). W przypadku frakcji immunoglobulin pochodzących od zdrowych dawców z grupy kontrolnej takiego wzrostu nie obserwowano17.

    Aneksyna V (znana również jako antykoagulant łożyskowy Protein-I) ma ciężar 35kD, wiąże się z zewnętrznie położonymi grupami anionowymi fosfolipidów, czyniąc je niezdolnymi do tworzenia skrzepów. Rend i wsp. donoszą, że kobiety z przeciwciałami aPL mają znacząco mniejszą ilość aneksyny V pokrywającej powierzchnię międzykosmkową, w porównaniu ze zdrowymi kobietami oraz kobietami bez obecności przeciwciał aPL, lecz z poronieniami w wywiadzie18. Można się spodziewać, że obniżony poziom aneksyny V na powierzchni syncytiotrofoblastu jest tym czynnikiem, który przyczynia się do wytworzenia
    się skrzepliny.

    Dane pochodzące z modeli zwierzęcych zespołu antyfosfolipidowego sugerują, że przeciwciała aPL upośledzają funkcję trofoblastu, jednak nie w mechanizmie związanym z zakrzepicą, lecz poprzez bezpośredni wpływ na łożysko. Rote, Lyden i wsp. donoszą, że przeciwciała aPL wiążą się z fosfolipidami zlokalizowanymi na powierzchni trofoblastu, efektem czego jest bezpośrednie uszkodzenie komórki19,20. Proces ten hamuje formowanie się syncytium komórkowego, prowadząc do wadliwego powstawania doczesnej. Sthoeger i wsp. przeprowadzili doświadczenie, w którym myszy były zarówno aktywnie, jak i pasywnie immunizowane monoklonalnym IgM aCL. Zaobserwowano, że u myszy tych dochodziło do niskiej liczby zapłodnień i wysokiego odsetka resorpcji płodu. Łączyło się
    to z upośledzonym zagnieżdżaniem się jaja płodowego i wiązaniem aCL z trofoblastem.

    Porzucając tradycyjne przekonania, Fischman i wsp. zaproponowali nowe podejście, według którego defekt układu cytokiny - czynniki wzrostowe stanowi pierwotną nieprawidłowość w stratach ciąż związanych z obecnością aPL22. Interleukina-3 (IL-3), cytokina należąca do rodziny cytokin powodujących powstawanie kolonii, działa jak pozytywny bodziec sprzyjający implantacji zarodka, promując rozrost trofoblastu. Podczas prawidłowej ciąży ludzkiej poziomy IL-3 wzrastają, osiągając szczyt tuż przed rozwiązaniem. Fishmann i wsp. donoszą, że u myszy z eksperymentalnie wywołanym APS, obserwuje się niedobór IL-3 i jednocześnie wyraźnie wyższy odsetek resorpcji płodów. Ta grupa badaczy oceniała wpływ rekombinowanej mysiej IL-3 (mrIL-3) na ciężarną mysz z doświadczalnie wywołanym zespołem APS. Monoklonalne mysie aCL było wstrzykiwane do żyły ogonowej myszy w 24 godziny po pokryciu. Następnie myszy podzielono na dwie grupy. Myszom z jednej grupy podawano dootrzewnowo mrIL-3 w 6.5, 8.5 i 10.5 dniu po pokryciu, podczas gdy grupie drugiej podawano bufor fosforanowy (PBS). W piętnastym dniu ciąży myszy uśmiercono. Wśród myszy, którym podano PBS (grupa kontrolna) resorpcja płodu wystąpiła u 32%, podczas gdy w grupie, której podawano rmIL-3 tylko w 4% przypadków.

    Te znakomite wyniki uzyskane z IL-3 oraz dane pochodzące z opisanych modeli mysich sugerują, że przeciwciało aPL może oddziaływać na poziomie trofoblastu przyczyniając się do utraty płodu. Popierają je obserwacje, w których stwierdza się częstsze występowanie przeciwciał reagujących z trofoblastem wśród kobiet z aCL i obciążonym wywiadem położniczym, w porównaniu z kontrolną grupą kobiet, w której nie stwierdza się przeciwciał aCL ani strat ciąży w wywiadzie23.

    LECZENIE STRAT CIĄŻ ZWIĄZANYCH Z PRZECIWCIAŁAMI aPL

    Stosowano różne leki, takie jak aspiryna, heparyna i sterydy w monoterapii lub łącznie, aby wpłynąć korzystnie na przebieg ciąży u kobiet z zespołem antyfosfolipidowym. Wbrew oczekiwaniom sterydy nie mają większego wpływu na ostateczny efekt ciąży24. W dwóch badaniach autorzy donoszą, że leczenie kobiet z nawracającymi poronieniami, związanymi z obecnością przeciwciał aPL niskimi dawkami aspiryny w połączeniu z heparyną, prowadzi do znamiennie wyższego odsetka żywych urodzeń w porównaniu do efektów samej aspiryny25, 26. W naszym badaniu, kobiety z chwilą potwierdzenia ciąży dodatnim testem ciążowym rozpoczynały leczenie aspiryną w niskich dawkach (75 mg/dzień). Wszystkie kobiety uczestniczyły w kolejnych badaniach
    USG w I trymestrze ciąży. Gdy w badaniu USG uwidoczniono czynność serca płodu, pacjentki randomizowano. Jedna grupa kontynuowała przyjmowanie samej aspiryny, druga dostawała aspirynę wraz ze wstrzyknięciem podskórnym niefrakcjonowanej heparyny w dawce 5000 i.u. co 12 godzin. Zarówno leczenie aspiryną jak i heparyną było kontynuowane do 34. tygodnia ciąży. Odsetek żywych urodzeń w grupie kobiet leczonych tylko aspiryną wynosił 40%, zaś u leczonych aspiryną i heparyną obserwowano znacznie lepsze wyniki, sięgające 71%. Na różnice te ma wpływ większy odsetek strat ciąż w grupie leczonej samą aspiryną w pierwszym trymestrze. W ciążach, które przekroczyły 14 tygodni, nie wykazano różnic w odsetku żywo urodzonych dzieci pomiędzy tymi dwiema grupami terapeutycznymi.

    Komentując te prace Backos i wsp. zauważają, że chociaż leczenie aspiryną i heparyną powodowało wyższy odsetek żywo urodzonych dzieci, to jednak pomyślnie zakończone ciąże charakteryzowały się wysokim odsetkiem powikłań: 30% porodów odbyło się przed 37. tygodniem ciąży.
    W 22% przypadków stwierdzono znamienne opóźnienie rozwoju wewnątrzmacicznego (waga urodzeniowa < 2.5 kg)27. Obserwowano również wysoki odsetek stanów zagrożenia płodu będący w 23% przyczyną konieczności wykonania cięcia cesarskiego.

    Największy niepokój, związany z długim stosowaniem heparyny w czasie ciąży, budzi ryzyko rozwoju osteopenii. Dahlman i wsp. przebadali 39 ciężarnych, którym jako profilaktykę zakrzepową podawano średnią dzienną dawkę 17300 jednostek heparyny przez okres 28 tygodni28.
    Do oceny uwapnienia kości zastosowali oni jednoenergetyczną densytometrię fotonową w obrębie dystalnego odcinka przedramienia. U kobiet leczonych heparyną w czasie ciąży stwierdzili oni znamienne obniżenie się masy kości beleczkowatej w porównaniu do grupy kontrolnej. Obniżenie masy kostnej było odwracalne po zaprzestaniu leczenia. Dwa inne badania, w których wykonywano seryjnie pomiary gęstości kości w czasie ciąży donoszą, że ani niskie dawki niefrakcjonowanej heparyny, ani heparyna niskocząsteczkowa podawane przez ponad 28 tygodni ciąży nie powodowały znaczącego obniżenia gęstości kości mierzonej w obrębie kręgosłupa lędźwiowego26,29.

    WNIOSKI

    Obecność przeciwciał antyfosfolipidowych wiąże się z ryzykiem niepomyślnego zakończenia ciąży we wszystkich stadiach rozwoju zarodka. Dane pochodzące z badań nad zespołem antyfosfolipidowym na modelu mysim, rzucają wyzwanie tradycyjnemu poglądowi, według którego strata ciąży spowodowana jest wyłącznie zmianami zakrzepowymi, sugerując jednocześnie, że dalsze badania powinny dotyczyć oddziaływania przeciwciał aPL na funkcje trofoblastu. Ostatnio opublikowane badania na temat leczenia zespołu antyfosfolipidowego donoszą o istotnie korzystnym wpływie skojarzonego leczenia aspiryną i heparyną na współczynnik żywych urodzeń wśród kobiet z poronieniami nawykowymi. Wyniki tych badań można próbować przełożyć na inne stany i powikłania związane z obecnością przeciwciał aPL. Dalszych badań wymaga określenie czasu trwania leczenia heparyną oraz sprawdzenie, czy celowe może być rozpoczęcie leczenia jeszcze przed zapłodnieniem.

    źrodło:
    Linki widoczne tylko dla zalogowanych użytkowników Zarejestruj się


  3. #3
    Agnieszka2211
    Mamuśka
    Mam materialy z konferencji nt. poronien "Stany nadkrzepliwości krwii, a ciąża"
    oraz "Zespół antyfosfolipidowy i inne autoimmunologiczne zagrożenia ciąży"
    Jesli ktoras jest chetna to prosze o info na PW - wysle maila z zalacznikiem


  4. #4
    0704magda
    Mama Aniołków
    Mój lekarz powiedział mi,że wysle mnie do szpitala na badanie czy własnie tego nie mam


  5. #5
    Małgo
    Nowicjusz
    Ja już jestem po wielu badaniach : antykoagulant tocznia,toxo M ,IGM,G(S), RUB G(S) , CMV IGM , IGG ,P/CIAŁA KARDIOLIPINIE IGG i IGGM , TSH, FT4,Progesteron, ferytyna(s)l05] Anty-tg (s)018], Anty-tpo(s) o09], Białko w osoczu (u)g05] i g07], witamina B12 ORAZ Przeciwciała przecież b2 glikoproteinowe IgM i IgG z tymi ostatnimi idę do lekarza aby zobaczyło czy coś wyszło. Dodatkowo miałam zrobione badania genetyczne 3 mutacje oraz kariotypy moje i męża- tu wszystko wyszło dobrze
    Jestem po stracie 2 ciąży . Pierwsza w 11 tyg usg ciaża zatrzymana 8,3 dni a w drugiej pojawił się tylko pęcherzyk i nic w nim Kochana więc obyś nie musiała tyle szukać co My .


  6. #6
    anulka___
    Nowicjusz
    ja to mam i nie powiem ze jest wesoło codzienne zastrzyki w brzuch daja sie we znaki ale co sie nie robi dla dzidzia


  7. #7
    Lena2405
    Nowicjusz
    Ja poroniłam 2 razy w 9 tyg i w 20tyg...
    Okazało sie ze mam ten zespół... teraz jestem w 3 ciąży i od 5 tyg biore acard i zastrzyki z heparyny i jak narazie 19 tydz spokojnie leci. Boje sie ze to znowu sie wydarzy. Narazie nie odczuwam nic niepokojącego.


+ Odpowiedz na ten temat

Tagi dla tego tematu