Ja właściwie po reakcji mojego ginekologa właściwie obojętnej na kłamstwo, że staramy się ponad rok i proszę o badania usłyszałam, że po dwóch latach jest dopiero problem. Nie czekając na nic udałam się do kliniki leczenia bezpłodności, gdzie za sporo wydanych pieniędzy dowiedziałam się, że mam niedrożny jeden jajowód. Zrobiłam szereg badań, które właściwie przedstawiły mi stan mojego zdrowia. Nie żałuję, że tak zrobiłam, bo czekałabym pewnie jeszcze kolejny rok na jakąś reakcję ginka. teraz przynajmniej wiem na czym stoję. A poniżej kilka słów na temat kiedy do specjalisty.
Nie możecie doczekać się dziecka? Kiedy iść do specjalisty?
W Polsce lekarze zwykle diagnozują niepłodność, gdy po dwóch latach regularnego współżycia bez zabezpieczenia nie dochodzi do poczęcia dziecka. Jednak na decyzję, czy i kiedy zgłosić się do specjalisty powinien mieć wpływ także stan zdrowia i wiek przyszłych rodziców. Jeśli kobieta cierpi na zaburzenia hormonalne, endometriozę, ma mięśniaki macicy, nie miesiączkuje, jej cykle są nieregularne bądź bardzo długie, powinna zgłosić się do lekarza w momencie, gdy planuje zajście w ciążę. Para młodych (20-30 lat), zdrowych ludzi ma realne szanse na naturalne poczęcie, nawet gdy ich próby są bezskuteczne od ponad roku. Jeżeli jednak obydwoje przyszli rodzice ukończyli 30 lat, powinni zasięgnąć porady lekarskiej już po pół roku nieudanych starań. Diagnostyka niepłodności, konieczność wykonania szeregu badań, a być może zabiegów, wymaga czasu, a w wypadku płodności czas nie jest sprzymierzeńcem. Kłopoty z płodnością często wynikają z nieznajomości własnego organizmu (określania momentu owulacji), stresu (np. wywołanego presją szybkiego poczęcia) i nie muszą oznaczać poważnych problemów ze zdrowiem. Dlatego nie trzeba bać się wizyty u specjalisty i nie odkładać jej w nieskończoność. Należy zacząć do ginekologa, gdyż to on, często wspólnie z endokrynologiem i andrologiem, diagnozuje i leczy niepłodność.
Rodzaje niepłodności.
Niepłodność klasyfikuje się różnie. Najczęściej w sposób następujący:
niepłodność pierwotna – kobieta nigdy nie była w ciąży i nie udaje się jej począć dziecka;
niepłodność wtórna – kobieta była w ciąży, urodziła bądź poroniła i nie może ponownie zajść w ciążę;
niemożność donoszenia ciąży – nie ma kłopotów z poczęciem, ale ciąże kończą się poronieniem lub przedwczesnym porodem;
niepłodność immunologiczna – polega na występowaniu przeciwciał przeciw plemnikom lub składnikom nasienia w wydzielinie dróg rodnych kobiety (lub własnych przeciwciał w ciele mężczyzny).
Co doradzi specjalista?
Z reguły winą za brak upragnionego potomstwa obarcza się kobietę. Ten sposób myślenia dotyczy zarówno potencjalnych rodziców, jak i lekarzy. Jednak problem niepłodności to sprawa obojga partnerów i dlatego do lekarza powinni zgłosić się razem. Bardzo często i u kobiety i u mężczyzny występują zaburzenia o lżejszym charakterze, ale nakładają się na siebie uniemożliwiając poczęcie. Konieczny jest dokładny wywiad, który pozwoli lekarzowi obrać dalszą metodę postępowania. Przebyte choroby, regularność cykli menstruacyjnych oraz częstotliwość i pory odbywania stosunków seksualnych – wszystko ma znaczenie. Niekiedy już na tym etapie lekarz może rozpoznać źródło problemów. Gdy nie jest to możliwe, kieruje wówczas na dodatkowe badania (prócz standardowych badań, jakie powinna wykonać każda kobieta przed ciążą), m.in.:
analizę nasienia (spermogram) – nasienie pobiera się zwykle po 3-5 dniach
wstrzemięźliwości; w badaniu określa się m.in..: objętość ejakulatu, liczbę plemników,
odsetek plemników o prawidłowej ruchomości, szybkość ruchu, ich pH;
badanie krwi na określenie poziomu hormonów kobiety;
radiografię macicy i jajowodów (histerosalspinografia –HSG, uzupełniająco także histeroskopię) – określa drożność jajowodów, budowę macicy (niektóre wady anatomiczne utrudniają poczęcie lub donoszenie ciąży, np. tzw. przegroda macicy);
laparoskopię - pomaga wykryć torbiele jajników, endometriozę i inne schorzenia mogące uszkodzić organy rozrodcze, niektóre przyczyny niedrożności jajowodów mogą zostać usunięte już podczas badania;
badanie cech śluzu szyjki macicy po stosunku.
Najczęstszymi przyczynami niepłodności u kobiet jest niedrożność jajowodów oraz zaburzenia hormonalne; u mężczyzn – zbyt mała liczba bądź uszkodzenie plemników. U mężczyzn nieprawidłowe parametry nasienia zwykle powstają po uszkodzeniu jąder (które produkują plemniki) w wyniku, np.: urazu, zapalenia, żylaków powrózka nasiennego, chorób zakaźnych (np. świnki) i innych.
Leczenie niepłodności.
Metody leczenia niepłodności zależą przede wszystkim od jej przyczyn. Działania zmierzające do przywrócenia płodności to np.:
leczenie farmakologiczne w przypadku zaburzeń hormonalnych lub nieprawidłowych parametrów nasienia;
leczenie chorób powodujących ograniczenie płodności, np.: endometriozy, operacyjne leczenie, np.: mięśniaków macicy lub żylaków powrózka nasiennego,
farmakoterapia stosowana w celu podtrzymania ciąży (np. w niewydolności lutealnej tzw. ciałka żółtego);
psychoterapia – jest pomocna, gdy nie udaje się ustalić medycznej przyczyny niepłodności lub powoduje ona inne dodatkowe dolegliwości – silny stres, depresję.
Ostatnio edytowane przez AngelEyes ; 03-24-2010 o 12:09
Niepłodność, która dotyka wiele małżeńskich par, została uznana przez Światową Organizację Zdrowia za chorobę społeczną. Badaniem i leczeniem niepłodności u kobiet zajmuje się ginekolog i endokrynolog, a u mężczyzn androlog.
Przy regularnych stosunkach płciowych bez stosowania metod antykoncepcji w pierwszym roku w ciążę zachodzi 50% kobiet, w drugim dalsze 30%. W Polsce o problemie bezpłodności mówi się wówczas, gdy po tych 2 latach współżycia bez zabezpieczenia nie dochodzi do poczęcia. Natomiast w krajach wysoko rozwiniętych, ze względu na starszy wiek par zakładających rodziny i pragnących mieć dziecko, diagnostykę i leczenie niepłodności rozpoczyna się już po roku.
Według statystyk światowych, problem niepłodności dotyczy 8-18% par (w Polsce niepłodność oceniana jest na 14-20%). Jest on jednak zależny od wieku, bowiem okres największej płodności kobiety przypada między 20. a 25. rokiem życia, po czym dochodzi do znacznego jej obniżenia po 35. r. ż. i niepłodności fizjologicznej po menopauzie. Tak więc odsetek par leczących się z powodu niemożności posiadania potomstwa u młodych ludzi do 35. roku życia jest mniejszy, w większym stopniu dotyczy natomiast starszych partnerów.
Rodzaje niepłodności
Istnieje wiele podziałów niepłodności. Według jednego z kryteriów rozróżniamy niepłodność pierwotną (sterilitas primaria), gdy kobieta nigdy nie była w ciąży, niepłodność wtórną (sterilitas secundaria), gdy kobieta była już w ciąży zakończonej porodem lub poronieniem (naturalnym lub sztucznym) i nie może ponownie zajść w ciążę, oraz niemożność donoszenia ciąży (infertilitas) - sytuacja, w której nie ma kłopotów z zajściem w ciążę, natomiast kończą się one poronieniem lub porodem przedwczesnym.
Problem niepłodności może dotyczyć jedynie mężczyzny (niepłodność męska) lub tylko kobiety (niepłodność żeńska), ale często zdarza się sytaucja, w której oboje partnerzy mają zaburzenia płodności (niepłodność małżeńska). W około 10% przypadków dostępnymi metodami diagnostycznymi nie udaje się ustalić przyczyny niepołodności - mówimy wówczas o niepłodności idiopatycznej.
Najczęstszymi przyczynami niepłodności żeńskiej jest niedrożność jajowodów (30-35%) oraz zaburzenia hormonalne (25%).
Niepłodność małżeńska
Jej rodzajem jest tak zwana niepłodność immunologiczna. Polega na występowaniu przeciwciał przeciw plemnikom lub składnikom nasienia w wydzielinie z dróg rodnych kobiety, lub też własnych autoprzeciwciał przeciwjądrowych u mężczyzny. Spotykamy ją w 6-12% przypadków niepłodności.
Rozpoznajemy po wykonaniu testów penetracji plemników w śluzie szyjkowym (test Simsa i Huhnera, test Kurzrocka-Millera, test kapilarny). Sposobem jej leczenia jest wyeliminowanie przeciwciał skierowanych przeciwko plemnikom. W tym celu zaleca się co najmniej 6-miesięczną wstrzemięźliwość płciową lub współżycie wyłącznie z zastosowaniem prezerwatywy.
Ominięcie bariery śluzu szyjkowego można również uzyskać, podając przygotowane w specjalny sposób nasienie przez cewnik bezpośrednio do jamy macicy (IUI - intrauterine insemination).
terminologia
Niepłodność - brak potomstwa po 12-miesięcznym okresie regularnego współżycia bez stosowania metod antykoncepcyjnych
Diagnostykę niepłodności należy prowadzić jednocześnie u obojga partnerów, przy czym najlepiej rozpocząć od badania mężczyzny, ponieważ ocena budowy narządów płciowych męskich oraz nasienia jest metodą łatwą, tanią i pozwalającą szybko wykryć przyczynę choroby.
Uszkodzenia jąder, które produkują plemniki, mogą być spowodowane przez niektóre choroby lub wady narządów płciowych. Są to m. in.: zapalenie jąder (wywołane przez świnkę, wirusy Coxackie lub Herpes), mechaniczne uszkodzenie jąder, skręcenie jąder, żylaki powrózka nasiennego, nieprawidłowe położenie jąder (jądra wędrujące, ektopowe, niekompletnie zstąpione), nieprawidłowa budowa prącia i wady, takie jak spodziectwo, wierzchniactwo. Ograniczyć płodność i uniemożliwić prawidłowe odbywanie stosunków płciowych mogą również blizny pooperacyjne i pourazowe.
Badanie nasienia
Nasienie do badania pobiera się w wyniku masturbacji, po 3-5 dniach wstrzemięźliwości płciowej. Przeprowadza się je w ciągu godziny od uzyskania materiału biologicznego. Prawidłowy wynik badania nasienia przedstawia się następująco:
* objętość ejakulatu: 2-5 ml
* liczba plemników: 20-300 mln/ml
* odsetek plemników o prawidłowej ruchomości: > 40%
* morfologia plemników: > 50% plemników o owalnym kształcie główki: > 30% form prawidłowych
* ruch postępowy: > 50% plemników
* średnia szybkość ruchu: > 25 ľm/s
* pH 7,2-7,8
* test aglutynacji: < 10% plemników opłaszczonych przeciwciałami
W badaniu nasienia możliwe jest również wykrycie stanów zapalnych narządów rozrodczych mężczyzny, o czym świadczy obecność leukocytów (krwinek białych).
Jeżeli wynik badania nasienia jest nieprawidłowy, należy je powtórzyć po około 3 miesiącach. W przypadku ponownych anomalii konieczna jest dalsza specjalistyczna diagnostyka (np. testy czynnościowe i kontaktowe, badania hormonalne, biopsja jąder) i leczenie pod kontrolą lekarza androloga.
Klasyfikacja zaburzeń ejakulatu
Według zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia, minimalna liczba plemników, przy której jest możliwe sztuczne zapłodnienie, to 10 mln/ml. Poniżej tej wartości mężczyzna jest uważany za bezpłodnego. U mężczyzn z nieprawidłowym składem ejakulatu jedynie 3-5% stanowią osobnicy bezpłodni, częściej spotykamy przypadki obniżonej płodności.
W ocenie zaburzeń ejakulatu stosuje się następujące nazwy i kryteria:
normozoospermia - prawidłowe nasienie,
oligozoospermia - obniżona liczba plemników w ejakulacie (< 20 mln/ml),
asthenozoospermia - nieprawidłowa ruchliwość plemników (< 50% plemników wykazuje ruch postępowy lub <25% ruch liniowy),
teratozoospermia - nieprawidłowa budowa plemników (< 30% z nich ma nieprawidłowo zbudowaną główkę),
oligoasthenoteratozoospermia - połączenie trzech powyższych zaburzeń,
azoospermia - brak plemników w ejakulacie,
aspermia - brak ejakulatu.
[...]
Diagnostyka hormonalna
Jeżeli stwierdzi się brak owulacji, można rozpocząć diagnostykę endokrynologiczną (hormonalną). Bezpośrednią przyczyną niewystępowania jajeczkowania jest nieprawidłowe dojrzewanie pęcherzyka jajnikowego, zależne od stymulacji hormonami podwzgórza i przysadki. Dlatego też w początkowej fazie cyklu miesiączkowego (fazie folikularnej) ocenia się stężenia gonadotropin przysadkowych (hormonów produkowanych przez przysadkę):
* FSH - folikulostymuliny, odpowiedzialnej m. in. za wzrost i dojrzewanie komórki jajowej,
* LH - lutropiny, powodującej również dojrzewanie oraz (w uproszczeniu) uwolnienie komórki jajowej z pęcherzyka Graafa.
Istotne znaczenie dla prawidłowego przebiegu owulacji ma również hormon produkowany przez przysadkę - prolaktyna (PRL). Nieprawidłowe jest zarówno podwyższone stężenie tych hormonów, jak również zbyt niskie poziomy FSH i LH we krwi oraz ich nieprawidłowy stosunek ilościowy (powinien być bliski 1).
Leczenie braku owulacji
W hiperprolaktynemii
W przypadku stwierdzenia wysokich stężeń prolaktyny we krwi u kobiet z niepłodnością - w hiperprolaktynemii - leczeniem z wyboru jest zastosowanie leków hamujących jej wydzielanie z przedniego płata przysadki mózgowej, takich jak bromokryptyna (bromergon, bromocorn, parlodel) czy quingolidyna (norprolac), kabergolina i lizuryd.
W hipogonadyzmie hipogonadotropowym
Częstą przyczyną braku owulacji jest obniżone stężenie gonadotropin przysadkowych, zwane hipogonadyzmem hipogonadotropowym. Skutecznym leczeniem u tych pacjentek jest stosowanie gonadotropin egzogennych uzyskiwanych z moczu kobiet pomenopauzalnych (które produkują duże ilości tych hormonów), tzw. HMG (human menopausal gonadotropins).
Zastosowanie tych preparatów (takich jak humegon, metrodin, pergonal) powoduje wzrost i dojrzewanie komórki jajowej, natomiast po uzyskaniu optymalnej wielkości pęcherzyka Graafa (około 18-20 mm) podaje się preparaty gonadotropiny kosmówkowej (HCG - human chorion gonadotropin), np. biogonadyl, pregnyl, profasi, zawierające duże ilości LH. Uruchamiają one mechanizmy jajeczkowania i następnie wspomagają funkcję ciałka żółtego.
W hipogonadyzmie normogonadotropowym
U niektórych pacjentek mimo prawidłowych lub nieznacznie obniżonych wartości FSH i LH nie występują owulacje (hipogonadyzm normogonadotropowy).
W tych przypadkach sukces przynosi stymulacja jajeczkowania cytrynianem klomifenu (clomid, clostilbegyt) - lekiem o działaniu antyestrogennym - który w wyniku hamowania sprzężenia ujemnego osi podwzgórze-przysadka-jajnik wywołuje uruchomienie rezerw czynnościowych przysadki i wyrzut dodatkowej ilości gonadotropin wywołujących jajeczkowanie.
W hipogonadyzmie hipergonadotropowym
U kobiet, u których stwierdzano wysokie poziomy FSH i LH we krwi, jeszcze do niedawna nie było możliwości leczenia niepłodności. Zaburzenie to, zwane hipogonadyzmem hipergonadotropowym, przypomina zmiany występujące w układzie endokrynnym w okresie przekwitania. Leki wywołujące owulację powodowały wzrost i tak już wysokich stężeń tych hormonów.
Nadzieję przyniosło odkrycie analogów GnRH - gonadoliberyny, hormonu wydzielanego przez podwzgórze, regulującego funkcję przysadki i produkcję gonadotropin. Podawanie tego leku w odpowiednich odstępach czasowych powoduje powrót cyklicznego wydzielania FSH i LH w prawidłowych ilościach, takich jak u kobiet zdrowych.
Prawidłowe dawkowanie GnRH (lutrelef) umożliwia pompa infuzyjna odmierzająca dawki i czas ich podania (Zyclomat). Niestety, zarówno lek, jak i aparatura umożliwiająca jego zastosowanie są drogie i dostępne tylko w wysoko specjalistycznych ośrodkach.
W niewydolności ciałka żółtego
Często spotykamy się również z sytuacją, gdy owulacje występują w większości cykli miesiączkowych, jednak ze względu na zbyt małą produkcję progesteronu przez ciałko żółte (niewydolność ciałka żółtego) kobieta nie zachodzi w ciążę. U kobiet tych obserwujemy obniżenie stosunku LH do FSH poniżej 1.
Leczeniem jest wtedy suplementacja gestagenowa, najlepiej przy użyciu pochodnych czystego progesteronu (progesteron, duphaston).
Przy zaburzeniu stosunku LH do FSH
U niektórych kobiet stwierdzamy podwyższone stężenie LH w porównaniu z FSH - stosunek LH/FSH wynosi wtedy 1,5-2. Często u tych pacjentek obserwujemy wtórny brak miesiączki, nadmierne owłosienie i otyłość. Sugeruje to możliwość występowania zespołu wielotorbielowatych jajników (PCOS).
U tych kobiet leczeniem z wyboru jest cytrynian klomifenu lub stosowanie samego FSH (metrodin) w celu wywołania jajeczkowania. Dobre efekty daje również leczenie operacyjne (laparoskopowe), u nich bowiem jajniki są pokryte grubą otoczką uniemożliwiającą komórce jajowej "przebicie się".
Metod wywoływania jajeczkowania jest wiele. Wybór metody należy do lekarza, który na podstawie wywiadu, badania ogólnego, ginekologicznego i badań dodatkowych, analizując współistnienie wielu czynników i zaburzeń wybierze optymalny sposób leczenia dla konkretnej pacjentki.
Jeżeli jednak próby leczenia farmakologicznego zawiodą, postępowaniem z wyboru pozostają techniki wspomaganego rozrodu, popularnie zwane sztucznym zapłodnieniem.
Najprostszą z technik wspomaganego rozrodu jest inseminacja domaciczna nasieniem męża (IUI - intrauterine insemination) lub dawcy (AID).
Wybrane z ejakulatu zdrowe plemniki podaje się specjalnym cewniczkiem poprzez szyjkę macicy bezpośrednio do jej jamy, co pozwala na ominięcie bariery śluzu szyjkowego i znajdujących się w nim czynników uszkadzających plemniki (przeciwciała, bakterie, pierwotniaki, grzyby).
U kobiet z cyklami owulacyjnymi skuteczność tej metody sięga 56% w ciągu 6 miesięcy.
Dojajowodowe przeniesienie gamet
Niestety, w większości przypadków konieczne są bardziej skomplikowane zabiegi. Zarówno od kobiety, jak i od mężczyzny pobiera się gamety (komórki rozrodcze), czyli komórki jajowe i plemniki. W celu zoptymalizowania postępowania stosuje się jednocześnie hormonalną stymulację owulacji, co pozwala na uzyskanie wzrostu kilku, kilkunastu pęcherzyków jajnikowych w jednym cyklu.
Pobrane z nich poprzez nakłucie pod kontrolą USG dojrzałe komórki jajowe wraz z zawiesiną plemników podaje się podczas laparoskopii poprzez strzępki jajowodu do jego bańki, gdzie dochodzi do zaplemnienia i zapłodnienia in vivo. Jest to tzw. dojajowodowe przeniesienie gamet (GIFT - gamete intrafallopian tube transfer).
Technikę tę stosuje się w sytuacji niepłodności immunologicznej i o niejasnej etiologii oraz w przypadku niewielkich zrostów pozapalnych. Skuteczność tej metody sięga 30% pod warunkiem, że kobieta nie ukończyła 35. r. ż.
Transfer zygot lub zarodków do jajowodów
Większy odsetek ciąż (36-45%) uzyskuje się w wyniku transferu zygot do jajowodów (ZIFT - zygote intrafallopian tube transfer) lub transferu zarodków do jajowodów (TET). Jest to korzystniejsze zwłaszcza u kobiet z endometriozą.
Zabiegi te różnią się od GIFT tym, iż do połączenia gamet dochodzi in vitro, czyli "w probówce", a poprzez laparoskop do jajowodów podaje się zarodki w kolejnych fazach rozwoju, takich jak tuż przed implantacją (zagnieżdżeniem) w błonie śluzowej macicy w cyklu naturalnym.
Metody te są drogie i wymagają wykonywania laparoskopii (zabiegu operacyjnego), a więc wiążą się z możliwością dodatkowych powikłań.
Zapłodnienie pozaustrojowe z transferem zarodka
Częściej więc stosuje się zapłodnienie pozaustrojowe i transfer zarodka (IVF-ET - in vitro fertilization with embrion transfer). W metodzie tej rozwijające się zarodki przez specjalny cewnik poprzez szyjkę macicy podaje się do jej jamy, gdzie dochodzi do ich zagnieżdżenia. Im więcej zarodków uzyskamy in vitro, tym większa szansa na poczęcie.
Do stymulacji owulacji wykorzystuje się najlepsze, najnowocześniejsze, ale niestety również najdroższe leki. Skuteczność tej techniki sięga 32%.
Cykle wyindukowane są zazwyczaj połączone z niewydolnością ciałka żółtego, stąd konieczna jest równoczesna suplementacja progesteronowa.
Jeżeli po 6 cyklach z zastosowaniem technik wspomaganego rozrodu nie uzyskamy ciąży, powinniśmy odstąpić od dalszego leczenia przynajmniej na kolejne pół roku. Czasem zdarza się, że zmęczony dużymi dawkami hormonów organizm w tym okresie zareaguje spontaniczną, prawidłową owulacją i kobieta zachodzi w ciążę.
Zapłodnienie wspomagane mikrochirurgicznie
W przypadku niepłodności męskiej spotykamy się z dużym odsetkiem niepowodzeń we wspomaganym rozrodzie. W tych przypadkach szansę na posiadanie potomstwa stwarza MAF (microassisted fertilization) - zapłodnienie wspomagane mikrochirurgicznie.
Są to działania dokonywane na maleńkich plemnikach. Mają na celu pokonanie bariery otoczki komórki jajowej.
Najskuteczniejszym rodzajem tej metody jest docytoplazmatyczna iniekcja plemników (ICSI - intracytoplasmic sperm injaction). Zabieg ten odbywa się pod mikroskopem. Do uzyskanej poprzez biopsję komórki jajowej wprowadza się plemniki pozbawione zdolności ruchu. Dalsze etapy postępowania są identyczne jak w zapłodnieniu pozaustrojowym z transferem zarodka (IVF-ET).
Problemów związanych z niepłodnością jest jeszcze wiele. Fakt uznania niemożności posiadania potomstwa za chorobę społeczną przez Światową Organizację Zdrowia świadczy o randze i znaczeniu tego zagadnienia dla całej ludzkości.
Małżeństwa decydują się na potomstwo w późniejszym wieku, co sprawia, że lekarze coraz częściej będą musieli ingerować w płodność kobiety i mężczyzny. Należy więc mieć nadzieję, że dalszy, tak dynamiczny jak w ostatnich latach, rozwój medycyny i technik wspomaganego rozrodu pozwoli większości par na przeżywanie radości macierzyństwa.
Czy wiesz, że...
Znaczący wpływ na ograniczenie płodności u kobiety może mieć jej stan psychiczny, który może być wywołany np. presją otoczenia lub nakazami religijnymi czy dynastycznymi. Również u kobiet wykonujących niektóre zawody, np. u sportsmenek czy zawodowych tancerek, pod wpływem intensywnego wysiłku fizycznego dochodzi do zaburzeń hormonalnych powodujących występowanie cykli bezowulacyjnych, co może prowadzić do niepłodności.
* zapalenie przydatków o różnej etiologii (rzeżączkowe, bakteryjne, choroby przenoszone drogą płciową)
* w przebiegu zabiegu usunięcia ciąży
* związane z obecnością wkładki wewnątrzmacicznej (IUD)
* przebyte operacje
Nieprawidłowości w błonie śluzowej macicy (endometrium):
* przewlekłe zapalenie
* zrosty pozapalne i po zabiegach
Choroby układowe:
* układu krążenia
* przewlekłe zapalenie nerek
* cukrzyca
* niedokrwistość
* zaburzenia odżywiania, przewlekły alkoholizm
* czynna gruźlica i choroby przewlekłe układu oddechowego
* choroby tarczycy
* morfina i jej pochodne
* kokaina
* duże dawki chininy
* duże dawki estrogenów i kortykosteroidów
* leki cytotoksyczne
* neuroleptyki i antydepresanty
*
* metoklopramid
Wiek:
* powyżej 30 r. ż.
Czynniki ryzyka niepłodności mężczyzn
Infekcje narządów miednicy mniejszej:
* rzeżączkowe zapalenie jąder
* świnkowe zapalenie jąder
* gruźlica
* kiła
* choroby przenoszone drogą płciową (np. Chlamydia trachomatis, Mycoplasma)
Choroby układowe:
* układu krążenia
* przewlekłe zapalenie nerek
* cukrzyca
* niedokrwistość
* zaburzenia odżywiania
* czynna gruźlica i choroby przewlekłe układu oddechowego
* choroby trzustki i wątroby
* alkoholizm
* morfina i jej pochodne
* kokaina
* duże dawki chininy
* duże dawki androgenów i kortykosteroidów
* cymetydyna
* salazosulfapirydyna
* spironolakton
* nitrofurantoina
Witam jestem studentka Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie. Piszę prace magisterską na temat "Rola Pielęgniarki w opiece nad rodziną z problemem niepłodności". Bardzo prosze o pomoc i wypełnienie ANONIMOWEJ ANKIETY.
mOJ xxxxx
Z góry dziękuje!
informacja o ankiecie nieuzgodniona z administracją , pkt 8 reg.
proszę także o nie dublowanie postów , pkt 12 reg.
zapraszam do przeczytania REKLAMA
Linki widoczne tylko dla zalogowanych użytkowników Zarejestruj się
Mam takie pytanie, a jeśli brałam dwa rodzaje leków z wymienionych czynników ryzyka niepłodności to powinnam się przebadać? (Nie staram się jeszcze o dziecko, jednak chcę w przyszłości).
Niepłodność . info- czynniki ryzyka niepłodności
Odpowiedź z Cytatem
