Dwulatek

Nasze dziecko skończyło już 12 miesięcy. Wchodzi w drugi rok życia. Przestało się nazywać niemowlęciem, rozpoczęło wiek poniemowlęcy. Na pozór przestało być nieme (stąd nazwa "niemowlę"), ale rozwój wszystko, co dotyczy człowieka, nie jest jednoznaczne, i nie fizyczny sposób wytyczyć ostrych granic.


Niemowlę nie jest tak całkiem nieme - potrafi porozumieć się z innymi wzrokiem, gestami, uśmiechem, a wszystko to jest poparte specyficzną "mową". Czasami dziecko w drugim roku życia, nawet w 23 miesiącu, wymawia jednak tylko pojedyncze wyrazy i to nie przez wszystkich zrozumiałe. Fakt ten nie powinien nas niepokoić. Pod warunkiem wszak, że maluch rozumie proste polecenia i ma dobry słuch.

Tak więc nasze dziecko zaczęło drugi rok życia, w ciągu którego urośnie tylko około 10 cm, czyli mniej niż połowę tego, co przez pierwszych 12 miesięcy. Chłopiec mierzący średnio 77 cm (dziewczynka 75,5 cm), będzie z początkiem 3 roku życia wysoki - 87 cm (dziewczynka 85 cm). Nie tylko zmniejszy się tempo przyrastania, również zwolni się tempo zwiększania masy ciała. Z początkiem 2 roku życia chłopiec waży średnio 10 kg 800 g, dziewczynka 9 kg 700 g, a pod jego koniec odpowiednio - 12 kg 900 g i 12 kg, czyli maluch przybywa w tym okresie około 2 kg. A w poprzednim roku przytył 9!

Obwód główki urośnie około 1 cm, klatka piersiowa niewiele więcej. Proporcje ciała zaczną się zmieniać. Nóżki będą się wydłużać, sylwetka stanie się szczuplejsza, tkanka tłuszczowa zacznie zanikać. Przestaniemy podziwiać wałeczki na rączkach i nóżkach. Dziecko zeszczupleje. Brzuszek, choć jeszcze stale wystający, też straci sporo podściółki tłuszczowej. Twarzyczka ulegnie wyraźnej zmianie, szczególnie w dolnej części. Bezpośrednią tego przyczyną jest rozrost szczęk, a zwłaszcza żuchwy.

Jak sobie przypominamy, nasze niemowlę miało 6-8 zębów. W drugim roku wyrośnie mu jeszcze 10-12 zębów. Wypełnią one jamę ustną i już choćby ten fakt zmieni bardzo wygląd twarzyczki dziecka. Ciemię zarośnie w pierwszym półroczu, choć u niektórych dzieci jest już zarośnięte, lub w drugim półroczu będzie jeszcze wyczuwalne, co nie powinno niepokoić, pod warunkiem, że rozwój psychoruchowy postępuje prawidłowo.

Włosy zaczną nie tylko się wydłużać, ale również gęstnieć i pomału zmieniać barwę - zwykle na ciemniejszą. W tym czasie niektórzy rodzice obcinają włosy przy samej skórze, by spowodować ich wzmocnienie. Są absolutnie pewni skuteczności tego zabiegu. Istotnie, po odrośnięciu, włosy stają się gęściejsze, ale nie na skutek obcięcia. One i tak w tym czasie stają się mocniejsze i jest ich więcej. Strzyżenie nie powoduje zwiększenia liczby cebulek włosowych, często natomiast czyni malucha niezbyt ładnym. Szczególnie cierpi na tym uroda dziewczynek.

Dwulatek ma coraz więcej tkanki mięśniowej. Przyczynia się do tego wykonywanie z zapałem różnego rodzaju ćwiczeń ruchowych. Przez cały dzień krąży po mieszkaniu, siada, pochyla się, kładzie na podłogę. Bardzo często dźwiga ciężkie przedmioty, które wydają się większe od niego i ponad jego siły. Trzyma kubełek pełen klocków i dla przeciwwagi wychyla się w drugą stronę. Niektóre troskliwe mamy nie pozwalają na taką zabawę. Jakże niepotrzebnie! To są jego ćwiczenia, jego trening, by ciało stało się umięśnione, by z niemowlaka zmienił się w dziecko.

Tak więc wygląd dziecka zmienia się w drugim roku życia. Ze wszystkich jednak zmian najważniejszą jest zmniejszenie tempa wzrastania. Nad nią powinniśmy się głęboko zastanowić, bo jeśli o tym wiemy, to musimy liczyć się z mniejszą ilością spożywanych kalorii przez dziecko.

I rzeczywiście tak jest. W pierwszym kwartale niemowlę jadło 120 do 130 kalorii na każdy kilogram ciała, w drugim roku życia tylko 80-90 kalorii. W sumie 1000-1300 kalorii dziennie.

Biorąc zaś pod uwagę fakt, że niemowlę otrzymywało mleko, które było dla niego wystarczające pod względem odżywczym, ale niskokalorycznym pokarmem, dwulatek może i powinien zjadać wysokokaloryczne mięso, ryby, sery, wędliny itd. Pomyślmy, że jego śniadanie będzie dużo mniejsze niż do tego przywykliśmy. Stąd biorą się częste kłopoty z karmieniem dwulatka. Taki maluch nie jest w stanie zaspokoić oczekiwań matki dotyczących ilości jedzenia.



Rozwój psychoruchowy - zmiana w zachowaniu


Do tego dołącza się zmiana w zachowaniu dziecka. Niemowlę przebywało w miejscu, w którym położyła je matka. Dwulatek jest dzieckiem szybko przemieszczającym się. Opanował tę czynność i chce ją wykonywać. Sprawia to matce dodatkowy kłopot w czasie karmienia. Dziecko w tym wieku "nie ma czasu" jeść. Odkąd nauczył się samodzielnie chodzić, robi to z wielkim zapałem, odkrywa mało znany dotąd świat. A żeby wszystko dobrze zapamiętać, chce wielokrotnie zobaczyć, dotknąć, pogłaskać, podnieść, upuścić, uderzyć, zgnieść. Bo wszystkie te czynności umie już wykonywać.

W zależności od wrodzonego temperamentu u dwulatka występuje większa lub mniejsza ruchliwość. Tak czy inaczej, zawsze jest bardzo czynny, stale zajęty. Dwuletnie dzieci nie potrafią organizować sobie zabawy. Są więc bardzo absorbujące. Rodzice wciąż muszą baczyć, czy maluch nie wpada w jakieś tarapaty lub czy nie czyni szkody. Jest to więc okres bardzo kłopotliwy dla rodziców. Właściwie można odpocząć tylko wówczas, gdy dziecko śpi.

Dodatkowy kłopot sprawia rodzicom zmiana zachowania dziecka. Niemowlę było mało konfliktowe, uzależnione od dorosłych. Przebywało tam, gdzie zostało położone, nie przejawiało swojej woli, było rozkoszne. Dwulatka jakby coś odmieniło. Skończyła się bezradność i uzależnienie w przemieszczaniu od dorosłych. Dziecko stało się samodzielne. Zaczęło przejawiać zdolności nie zawsze aprobowane przez matkę. Toteż rodzice coraz częściej się niecierpliwią i zabraniają pewnych zachowań. Dziecko zaś coraz częściej chcąc osiągnąć swój cel, mówi "nie".

Rodzi się osobowość. Dziecko wchodzi w okres negacji i uporu. U jednych trwa to krótko i z niewielkimi konfliktami. U innych przedłuża się, a konflikty zaostrzają. Niezmiernie ważne są tu umiejętności dorosłych w postępowaniu z maluchem, a także wrodzony charakter dziecka. Kłopotliwa jest również konieczność stałego przebywania z maluchem, który nie chce się rozstawać z matką nawet na moment. Nie ma poczucia czasu, każde więc rozstanie odczuwa jako "na zawsze". Dużo jeszcze upłynie miesięcy, zanim zacznie się orientować w czasie i pozwoli matce na chwilę odejść. Ale tylko na odległość wzroku. Dopiero potem i na odległość słuchu.


Potrzeby fizjologiczne

Niektóre dwulatki sygnalizują swoje potrzeby fizjologiczne. Zwykle tę umiejętność poprzedza pokazywanie przez malucha zabrudzonych pieluszek. Dopiero potem dziecko wyraża chęć oddania stolca na tyle wcześnie, by zdążyć zdjąć majteczki i usiąść na nocniczku. W dalszym etapie maluch sygnalizuje chęć oddania moczu. Istnieje przy tym ogromna różnorodność sposobów powiadamiania o tym otoczenia. Dzieci, które potrafią mówić, wyrażają swoje potrzeby werbalnie, inne używają do tego celu gestów, a jeszcze inne czynią to w tylko sobie i rodzinie wiadomy sposób. Niektóre dwulatki nie powiadamiają rodziców o potrzebach fizjologicznych i jeszcze brudzą pieluszki. W nocy nie oddają stolca, a większość nie moczy się. Ale nawet te dzieci, które potrafią się już zachować prawidłowo, mogą w niecodziennych okolicznościach brudzić pieluszki.


Mowa dwulatka

Jest zwykle dość bogata. Dziecko rozumie wszystkie nieskomplikowane polecenia. Mówi różnie. Niektóre dzieci używają krótkich zdań, inne wymawiają kilka prostych słów. Te ostatnie potrafią się jednak świetnie porozumieć z najbliższym otoczeniem za pomocą swojego własnego języka składającego się z gestów, sylab lub tylko samogłosek popartych gestami. Oczywiście ten sposób komunikowania jest zrozumiały jedynie dla rodziców, a najczęściej dla matki.

Rączkami ...

...dwulatek posługuje się coraz sprawniej, ale wciąż tak jakby miał dwie lewe dłonie. Rzadko pracują one osobno. Najczęściej dziecko wyciąga obie, pokazując skaleczony paluszek. Potrafi chwytać jedną rączką, ale zarazem przekłada przedmiot do drugiej, po czym z drugiej do pierwszej.


źródło