historyczne narodziny wiktorka 10.04.2010.pamiętna data. 6 kwietnia postanowilismy jechac do szpitala bylam po terminie wiec juz balam sie czekania w domu, w szpitalu zrobiliy ktg , ginekolog zbaadał i przyjeli mnie na odzial. poznalm 6 fajnych babeczek i z usmiechem na twarzy czekalam swojej kolejki.w nocy mialm jakies bole ale uswiadomilam soebie ze to nie to, nad ranem 2 panie urodzily, i tak po kolejii, tylko nie ja one juz z malenstwami a ja dalej sama na sali , dziweczyny przychodzily z ulicy i rodzily a ja czulam sie jak jakis odmieniec , zapadla decyzja aby zalozyc mi cwenik na rozwarcie , zgodzilam sie 24 h z wisjacymi rurkami a rozwarcia jak nie bylo tak nie ma, lazilam po korytarzu w te i z powrotem , łzy same napływaly , rano znow badanie wyjecie cewniak rozwarcie na 2 palce lakerze sami sie dziwili, dali 1 kroplowke na wywolanie i dalje nic rece mialam juz sine od tych igiel...., i tak mijaly dni,w sobote rano znow kroplowka po 4 h zaczely sie bole co 5 min, rany jak bolalo, przyszedl lekarz zbadla a tam rozwarcie na 2 palce , dali zastrzyk rozkurczowy i kazali czekac zaplakana wrocilam na sale. nic mi sie juy nie chcialo maly skakał w brzuszku, o 18.30 zostalam zawolana do badania ,szybka decyzja cesarka wody były juz mętne , zaczeli mnie szykowac blada ze strachu pojechlam na blok operacyjny o 19.20 ujrzałam Wiktorka i co sie okazało że 2 miesianiki blokowały mu wyjście, wczesniej usg ich nie wykryło, wiec dzięki Bogu że nie czekali dalej bo mały by sie udusił,na sali zajeły sie mną moje koleżanki, każda sobie nawzajem pomagala, bo położne tego tragicznego dnia miały dużo porodów. ale jak szczęsliwa pózniej dostalam swój skarb .Gdy położna przyniosła Wiktorka morze łez zalały moja twarz, położony obok mnie i wtulony w cycusia spokojnie spał. tego dnia uswiadomiłam sobie ze zostałam Mamą i już teraz bede odpowiadac za tego małego-wielkiego człowieka. 14 .o4.2010 przyjechal maż po nas , bardzo płakał zakrywajac sie kwiatami,- zakochal sie w synku i widzac cierpiace kobiety chodzące po korytarzu przyznał że nie jestesmy doceniane jako , kobiety , żony i matki.moje kolezanki z sali az zamilkly słyszac przemówinie mojego męża. Piękne chwile które nigdy nie zapomne , pomimo bólu , oczekiwania i zwątpienia udało sie , wiem że nad nami czuwała moja śp.Mama , i chodz wiem ze moje mamusi tu na ziemi nie ma czuja ja każdego dnia , wspiera nas, a dzieki jej milości , teraz ja ja daje mojemu synkowi i postram sie wychować Go na dobrego i wrażliwego człowieka. Dziekuje wam kochane forumki za wsparcie które mam tu od początku , przepraszam że mało dawałam znaki z porodówki, poprostu psychika mi wysiadła.Niuśka, Doroti -dziękuje !!!! i wiecie czego wam życze .kochane niebieskie smerfetki trzymam kciuki, wierzcie i niech nadzieja nigdy w waszych sercach nie wygasa. Pozdrawiam -MILLA mamusia Wiktora -zwyciezcy.
Ostatnio edytowane przez MILLA ; 04-27-2010 o 11:23
piękny opis Milla, przeszłaś dużo a my tu każdego dnia, kazdej godziny myslałyśmy o Tobie,
a mąż fajnie że on zrozumiał że to nie takie proste, wrażliwy i bardzo dobrze, przynajmniej wiesz że możesz na niego liczyć.
Kochana ja życzę Wam Trojgu samych pięknych i radosnych chwil, żebyście razem jako rodzinka tworzyli całośc. Usmiechu na twarzy i przyjemniści z patrzenia jak ten WAsz Mały Okruszek rośnie
Buziaki takie porządne, bo długo tu czekałyśmy na WAs, a najważniejsze że jesteście razem
MILLUNIA, cudnie. Kochaj Wiktorka najbardziej na świecie, ale nie zapomnij o Mężu, bo to dobry człowiek Ech, a te słowa o Mamie są mi tak bliskie... Mam nadzieję, że też tak poczuję...
Kochana Millusiu! siedze sobie w pracy ,mam okienko i rycze jak bóbr czytajac Twoj opis! wiem ,czego mi zyczysz!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ciesze sie ,ze Wiktorek juz jest z Toba! duzo zdrowka i radosci zkazdej chwili dla Waszej całej 3 ki !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
, nad ranem 2 panie urodzily, i tak po kolejii, tylko nie ja
one juz z malenstwami a ja dalej sama na sali , dziweczyny przychodzily z ulicy i rodzily a ja czulam sie jak jakis odmieniec , zapadla decyzja aby zalozyc mi cwenik na rozwarcie , zgodzilam sie 24 h z wisjacymi rurkami a rozwarcia jak nie bylo tak nie ma, lazilam po korytarzu w te i z powrotem , łzy same napływaly , rano znow badanie wyjecie cewniak rozwarcie na 2 palce lakerze sami sie dziwili, dali 1 kroplowke na wywolanie i dalje nic rece mialam juz sine od tych igiel...., i tak mijaly dni,w sobote rano znow kroplowka po 4 h zaczely sie bole co 5 min, rany jak bolalo, przyszedl lekarz zbadla a tam rozwarcie na 2 palce , dali zastrzyk rozkurczowy i kazali czekac zaplakana wrocilam na sale. nic mi sie juy nie chcialo maly skakał w brzuszku, o 18.30 zostalam zawolana do badania ,szybka decyzja cesarka wody były juz mętne , zaczeli mnie szykowac blada ze strachu pojechlam na blok operacyjny o 19.20 ujrzałam Wiktorka i co sie okazało że 2 miesianiki blokowały mu wyjście, wczesniej usg ich nie wykryło, wiec dzięki Bogu że nie czekali dalej bo mały by sie udusił,na sali zajeły sie mną moje koleżanki, każda sobie nawzajem pomagala, bo położne tego tragicznego dnia miały dużo porodów. ale jak szczęsliwa pózniej dostalam swój skarb .Gdy położna przyniosła Wiktorka morze łez zalały moja twarz, położony obok mnie i wtulony w cycusia spokojnie spał. tego dnia uswiadomiłam sobie ze zostałam Mamą i już teraz bede odpowiadac za tego małego-wielkiego człowieka. 14 .o4.2010 przyjechal maż po nas , bardzo płakał zakrywajac sie kwiatami
Ech, a te słowa o Mamie są mi tak bliskie... Mam nadzieję, że też tak poczuję...
Dużo szczęścia dla Waszej trójki, kochana 
