Zwierzęta domowe obecnie reprezentują drugą po roztoczach kurzu domowego bardzo ważną grupę alergenów całorocznych mających duże znaczenie w rozwoju chorób alergicznych. W każdej postaci alergii atopowej obecność alergenów w otoczeniu stanowi warunek konieczny dla rozwoju uczulenia (czyli powstania swoistych IgE), a następnie dla rozwoju objawów choroby i podtrzymywania przewlekłego stanu zapalnego w narządach objętych chorobą.
Wykazano, że bezpośredni kontakt ze zwierzętami zwiększa prawdopodobieństwo powstania uczulenia a następnie rozwoju objawów astmy i nieżytu nosa. Nawet osoby nie posiadające zwierząt są narażone na kontakt z ich alergenami, a więc i na rozwój objawów alergicznych. Alergeny zwięrzęce obecne są przede wszystkim w próbkach kurzu domowego pobranych z podłóg, miękkich wykładzin, a także w powietrzu pomieszczeń mieszkalnych, kurzu pobranym z materacy w sypialniach. Całkowite unikanie narażenia na alergen w alergiach na zwierzęta jest raczej niemożliwe, alergeny zwierzęce stwierdza się bowiem w próbkach kurzu pobranych praktycznie ze wszystkich badanych miejsc publicznych, włączając w to nowe budynki mieszkalne, centra handlowe, gabinety lekarskie a nawet zbudowane szpitale. Alergeny zwierzęce są obecne w mieszkaniach, w których nigdy nie było zwierząt. Alergeny zwierzęce obecne przede wszystkim w próbkach kurzu domowego ulegają aerolizacji i łatwo przenikają do dróg oddechowych.
Źródła alergenów zwierzęcych
Główne źródła alergenów są zróżnicowane w zależności od gatunku zwierzęcia. Może nim być naskórek, wydzielina gruczołów potowych i łojowych, mocz, ślina, surowica.
Więszkość alergenów zwierzęcych to białka będące enzymami.
Objawy i mechanizm uczulenia na alergeny zwierząt
Naskórki zwierząt są odpowiedzialne za występowanie całorocznych dolegliwości alergicznych. Koty i psy są najpopularniejszymi zwierzętami, najczęściej kontaktującymi się z człowiekiem. Są uważane za podstawowe źródło antygenów, które wywołują reakcje alergiczne - stąd uczulenia na te zwierzęta są statystycznie częstsze od innych.
Pomimo, że psy znacznie przewyższają swoją liczebnością koty w domach, wśród rodzin atopowych i nieatopowych, to uczulają rzadziej. Alergia na kota jest dominującą alergią, pacjenci uczuleni na kota są liczniejsi. Rozpowszechnienie objawów i dodatnie testy skórne na alergen kota wzrasta z wiekiem znacznie bardziej niż reakcje i objawy po ekspozycji na psa. Wśród alergików uczulonych na kota częściej występowały objawy całorocznego alergicznego nieżytu nosa, zapalenia spojówek, nieprawidłowe badania spirometryczne niż wśród uczulonych na psa. Uważa się, że spowodowane to jest z jednej strony większą bliskością kota - koty znacznie częściej niż psy przebywają w domu a nawet w sypialni, w łóżku dzieci, z drugiej strony alergen kota jest uważany za bardziej alergizujący od alergenu psa. Wśród pacjentów uczulonych na zwierzęta u 5% rozwija się zapalenie spojówek, 9% egzema, 27% katar i u 78% dolegliwości astmatyczne. Pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy są skutkiem miejscowego działania alergenu, który np. dostał się na skórę po polizaniu przez zwierzę. Anafilaksja może być np. efektem ugryzienia przez zwierzę.
W przybliżeniu ok. 43% pacjentów uczulonych obecnie trzyma zwierzęta.
U ok. 10% dochodzi do zaostrzenia dolegliwości ze strony oczu, nosa, skóry, oskrzeli.
Stałe narażenie na alergeny nasila objawy uczulenia, dochodzi do rozwoju zapalenia alergicznego w drogach oddechowych - stąd wyraźne nasilenie u osób trzymających zwierzęta. Obecność zwierząt w domu w przypadku dzieci uczulonych z astmą powoduje wzrost częstości występowania objawów ze strony układu oddechowego - częstsze pzreziębienia, kaszel, płytszy oddech. Usunięcie zwierzęcia prowadzi do natychmiastowej poprawy. Redukcja ekspozycji alergenowej może zmniejszyć objawy astmatyczne prowadząc do zmniejszenia zapalenia i nadrekatywności oskrzeli.
Rozpoznawanie alergii na zwierzęta
Wywiad
Jak w przypadku każdej alergii decydujące dla rozpoznania jest przeprowadzenie dokładnego wywiadu z określeniem wszystkich możliwych źródeł ekspozycji pacjenta na różne zwierzęta.
Ważne jest nie tylko połączenie występowania objawów z ekspozycją na zwierzęta, ale także stwierdzenie ich ustępowania w izolacji od narażenia np. podczas wakacji lub weekendu. Potwierdzenie klinicznej istotności uczulenia u chorego z astmą oskrzelową można uzyskać wykonując test prowokacyjny z alergenem.
Testy skórne
Wstępne rozpoznanie alergii na zwierzęta powinno być potwierdzone testami skórnymi najlepiej wykonanymi metodą nakłucia naskórka (test punktowy). Interpretując testy skórne należy pamiętać, że wykazują one jedynie obecność swoistych IgE i nie dowodzą, że objawy są skutkiem reakcji alergicznej - konieczna jest zatem zgodność z wywiadem.
Badania in vitro
W celu wykazania obecności swoistych IgE w surowicy można posłużyć się testami in vitro opartymi o metodologię RIA lub ELISA. W diagnostyce rutynowej nie mają one przewagi nad testami skórnymi, a posiadają pewne ograniczenia: brak standaryzacji preparatu dla niektórych alergenów lub zbyt wysoka cena. Jednakże w przypadku watpliwości co do wyniku testu skórnego, braku zgodności z wywiadem lub braku możłiwości jego wykonania - oznaczanie swoistych IgE w surowicy stanowi bardzo istotne narzędzie diagnostyczne.
Postępowanie w alergii na zwierzęta
Najskuteczniejszym postępowaniem w alergii na zwierzęta jest eliminacja z naszego domu szkodliwego alergenu. Czasami jednak usunięcie zwierzęcia z domu nie jest możliwe chociażby ze względów emocjonalnych. Wielu chorych skłonnych jest znosić nawet przykre dolegliwości przez lata, żeby tylko nie rozstawać się ze swoim "ulubieńcem".
W przypadkach, gdy usunięcie zwierzęcia z najbliższego otoczenia (dom, praca) nie jest możłiwe staramy się zmniejszyć ilość uwalnianych alergenów lub ich rozpowszechnienie.
W tym celu zaleca się zmniejszenie liczby lub usunięcie mebli wyściełanych, usunięcie dywanów i wykładzin dywanopodobnych stanowiących skupisko alergenów. Powinno się stosować zmywalne wykładziny podłogowe i dbać o ich regularne zmywanie środkiem dezynfekującym. Istotnym jest też stosowanie odkurzaczy z odpowiednim filtrem (HEPA).
Postępowanie lecznicze
Najskuteczniejszym sposobem leczenia jest unikanie kontaktu ze zwierzęciem dla tych osób, dla których jest to niemożliwe może być konieczne leczenie farmakologiczne.
Leczenie farmakologiczne alergii na zwierzęta nie różni się od leczenia alergii z innych przyczyn i wymaga stosowania zarówno leków objawowych jak i przewlekłego leczenia przeciwzapalnego. Należy liczyć się z tym, że w przypadku kontaktu ze zwierzętami i nawet sporadycznego narażenia na wysokie dawki alergenu pacjenci mogą mieć objawy mimo stosowania odpowiednich leków.
Immunoterapia jest drugim obok unikania ekspozycji przyczynowym sposobem leczenia alergii na zwierzęta. Dzieci w porównaniu z dorosłymi mają tendencję do silniejszej odpowiedzi immunologicznej po swoistym odczulaniu.
źrdło: REKLAMA
Linki widoczne tylko dla zalogowanych użytkowników Zarejestruj się
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Częstość alergii na zwierzęta w ostatnim okresie dynamicznie wzrasta i powoli zrównuje się z częstąścią występowania uczuleń na pyłki traw i drzew. Ocenia się, że około 4-10% populacji ogólnej i 15-40% populacji atopowej jest uczulona na alergeny psa lub kota, nie wspominając o innych zwierzętach. Do najczęściej uczulających zwierząt należy:
-pies,
-kot,
-ptaki domowe (papużki, kanarki, gołębie itp.),
-ptaki hodowlane (kury, kaczki, itp.),
-rybki,
-gryzonie
-zwierząta futerkowe hodowane w domu: chomiki, świneki morskie, myszki)
-Uczulają również wyroby z sierści zwierząt np. futra i wełna owcza, królicza, wielbłądzia, z lamy, itp.
Wysoki odsetek alergii na zwięrzęta odnotowuje się wśród rolników i farmerów oraz coraz częściej u pracowników laboratoriów, ogrodów zoologicznych i cyrkach, stadnin czy też u lekarzy weterynarii. Alergeny zwierzęce są obecne przede wszystkim w próbkach kurzu domowego pobranych z podłóg, miękkich wykładzin, a także w powietrzu pomieszczeń.
Alergenami zwierzęcymi odpowiedzialnymi za wystąpienie rekacji alergicznej u człowieka jest:
Za występowanie całorocznych dolegliwości alergicznych odpowiedzialne są alergeny zwierząt, które w odróżnieniu od alergenu pyłku roślin i roztoczy kurzu domowego, nie wykazują sezonowych wahań stężenia w domach.
Alergeny wydzielane ze śliną, moczem, osoczem, naskórkiem, ulegają aerolizacji przez co z dużą łatwością przenikają do dróg oddechowych lub też osadzają się na błonach śluzowych gdzie łączą się ze swoistą IgE, powodują uwolnienie mediatorów reakcji alergicznej m.in histaminy w wyniku czego dochodzi do powstania typowych dla alergii objawów. Ich rodzaj zależy w największym stopniu od drogi, którą dany alergen dostał się do organizmu. Najczęściej występują objawy ze strony błon śluzowych nosa (nieżyt nosa) i spojówek (zapalenie spojówek), kiedy to alergeny dostają się bezpośrednio do nosa lub też osadzają się na spojówce gałaki ocznej. Często dochodzi również do rozwoju astmy oskrzelowej, kiedy alergeny dostają się do oskrzeli drogą wziewną. Natomiast w wyniku miejscowego działania alergenu, który np. po polizaniu przez zwierzę dochodzi do rozwoju pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego. Najniebezpieczniejszą postacią alergii, która wymaga szybkiego udzielenia pomocy lekarskiej jest wstrząs anafilaktyczny do którego dochodzi najczęściej przez ugryzienie zwierzęcia, na którego dana osoba jest uczulona, lub przez użądlenie przez szerszenie.
Rozpoznanie
Podobnie jak dla wszystkich alergii, również w przypadku alergii na zwierzęta decydującym dla rozpoznania jest przeprowadzenie dokładneje rozmowy z chorym z określeniem wszystkich możliwych źródeł ekspozycji na różne zwierzęta. Ważne jest zarówno połączenie występowania objawów z ekspozycją na zwierzęta, jak również ustępowanie objawów alergicznych w przypadku izolacji od narażenia np. podczas wakacji lub weekendu. Wstępne rozpoznanie alergii na zwierzęta powinno być potwierdzone testami skórnymi, najlepiej wykonanymi metodą nakłucia naskórka (test punktowy).
Postępowanie w alergii na zwierzęta
Najskuteczniejszym postępowaniem w alergii na zwierzęta jest usunięcie zwierzęcia z domu, które doprowadza zarówno do redukcji stężenia alergenów zwierzęcych, jak i do złagodzenia lub ustąpienia objawów klinicznych. Czasami po usunięcie źródła uczulenia jakim jest zwierzątko objawy mogą się przez jakiś czas utrzymywać, gdyż przez cały czas alergeny zwierzęcia są nadal obecne w drobinach kurzu obecnym w naszym mieszkaniu. Dużymi rezerwuarami alergenów zwierzęcych w domu są ponadto materace, w których nawet po usunięciu zwierzącia mogą być obecne jego alergeny przez wiele lat. Dlatego też, należy usunąć stare materace, wykładziny podłogowe, wyczyścić w wysokiej temperaturze dywany i miękkie obicia meblowe aby w pełni pozbyć się alergenów zwierzęcia. Taki sposób postępowania prowadzi do tego, że ekspozycja maleje w znaczący sposób.
W przypadku, kiedy usunięcie zwierzęcia z najbliższego otoczenia nie jest możliwe, należy dążyć do zmniejszenia ilości uwalnianych alergenów lub ich rozpowszechniania w otoczeniu. W tym celu należy zmniejszyć lub najlepiej usunąć wyścielane meble, dywany i wykładziny dywanopodobne, które stanowią znaczny rezerwuar alergenów. Należy stosować łatwo zmywalne wykładziny podłogowe i dbać o ich regularne zmywanie środkiem dezynfekującym. Skuteczną metodą ograniczania ilości antygenu wdychanego przez chorych jest wyposażenie domu chorego w odpowiednie filtry powietrza. Przy sprzątaniu mieszkania istotnym jest stosowanie odkurzaczy z odpowiednim filtrem o wysokiej wydajności (HEPA – high efficiency particulate air), który ma zdolność eliminowania ponad 90% cząstek zwłaszcza tych małych.
W miejscach pracy, celem zmniejszenia ekspozycji, zaleca się stosownie odzieży ochronnej, specjalnych masek, gogli oraz stosowanie wyciągów i barier powietrznych.
Postępowanie lecznicze Leczenie farmakologiczne alergii na zwierzęta nie różni się od leczenia alergii wywołanej innymi przyczynami. W postępowaniu terapeutycznym stosuje się zarówno leki objawowe (antyhistaminiki w nieżycie spojówek i nosa lub doraźnie beta-mimetyki wziewne w astmie) jak i leki przeciwzapalne (np. w postaci kortykosteroidów donosowych lub wziewnych) które hamują toczący się proces zapalny w błonie śluzowej nosa lub oskrzeli.
Drugim, obok unikania ekspozycji, przyczynowym sposobem leczenia alergii na zwierzęta jest immunoterapia, jednak nie jest ona zalecana u większości pacjentów. Immunoterapię stosuje się głównie w alergiach na zwierzęta kiedy narażenie na alergeny ma charakter zawodowy, a w miejscu pracy nie da się uniknąć kontaktu ze zwierzętami (np. rolnicy, weterynarze). Również chorzy z bardzo nasilonymi objawami alergii, u których nawet pośrednia ekspozycja na niewielkie stężenia alergenu prowadzi do ciężkich objawów klinicznych powinni poddać się leczeniu odczulającemu.
źródło: REKLAMA
Linki widoczne tylko dla zalogowanych użytkowników Zarejestruj się
Twoje dziecko ma alergię, ale codziennie słyszysz: "Mamo, kupmy pieska albo kotka. Popatrz, wszyscy mają jakieś zwierzątko. Dlaczego ja nie mogę?". Nie chcesz się zgodzić, nie chcesz też jednak ciągle sprawiać maluchowi przykrości. Czy istnieje dobre wyjście z takiej sytuacji? Owszem, istnieje. Osoby z lekkim do średniego nasileniem alergii na domowych ulubieńców mogą korzystać z uroków przebywania razem.
Nie ma co prawda ras psów czy kotów, które są całkowicie niealergiczne, ale są takie, które wywołują słabszą reakcję alergiczną, ponieważ albo "wytwarzają" mniej łupieżu (ważne przy alergiach na naskórek), albo w ich okrywie włosowej nie ma podszerstka czy też włosów u danej rasy jest po prostu niewiele.
Psy
Suki wytwarzają mniej alergenów niż psy. Podobnie zresztą jak mniejsze rasy. Rasami polecanymi dla alergików są, m.in.:
basenji - pies pochodzący z Afryki Środkowej/Wielkiej Brytanii. Jest to rzadka w Polsce rasa. Waży do 10-11 kilogramów. Prawie nie gubi włosów, nie wymaga strzyżenia, powinno się go czesać raz w tygodniu. W domu jest bardzo aktywny, dziennie potrzebuje do 35 minut spaceru.
biszon kędzierzawy - pochodzi z Francji/Belgii, w Polsce jest bardzo rzadki. Waży do 5-6 kg, w kłębie osiąga wysokość 25-30 cm. Prawie nie gubi włosów, wymaga profesjonalnego strzyżenia, musi też być codziennie czesany. W domu jest bardzo aktywny, potrzebuje 20 minut spacerów dziennie. Może być hałaśliwy, nauka czystości jest w jego przypadku trudna.
pudel - pochodzi z Francji, również prawie wcale nie gubi włosów. Powinno się go czesać 2 razy w tygodniu.
grzywacz chiński bezwłosy - wcale nie gubi włosów (!). Jest niewielki, waży tylko 3-5 kg. Może mieszkać w małych mieszkaniach.
yorkshire terrier - rasa pochodzi z Wielkiej Brytanii. Pieski te są w naszym kraju niezwykle popularne. Prawie wcale nie gubią włosów, od czasu do czasu wymagają strzyżenia.
Labradoodle - bardzo rzadka nowa rasa (skrzyżowanie pudla z labradorem), są polecane przez hodowców jako psy rzadziej wywołujące alergie (podobnie jak inne krzyżówki pudli z innymi rasami). Najlepiej jednak spędzić jakiś czas ze zwierzęciem, by zobaczyć, jak organizm będzie na nie reagował.
Koty
Alergikom polecane są, m.in.:
kot syberyjski - rasa pochodząca z Syberii, charakteryzująca się półdługimi włosami. Zwierzęta te są muskularne, silne, osiągają średnią wielkość. Kocury są sporo większe od kotek. Podczas gdy samice ważą do 4-5 kilo, samce ważą dwa razy więcej, bo do 7-8 kilogramów (niektóre nawet 10). Zwierzęta ruchliwe, wesołe, silnie przywiązują się do swoich państwa. Kot przystosowujący się do otoczenia, cierpliwy, może się więc bawić z dziećmi.
koty z rasy devon rex - należą do kotów krótkowłosych, nie są agresywne, dlatego uważa się je za dobrych towarzyszy zabaw dla milusińskich. Opisuje się je jako wesołe, łagodne oraz przyjazne. Przywiązują się do opiekunów, dlatego za nimi tęsknią. Są szczupłymi zwierzętami o średniej wielkości. Ważą 2,5-4 kg.
kot cornish rex - lubi towarzystwo, choć należy do domatorów. Jest ciekawy świata, wszędobylski oraz łagodny. Szybko się zaprzyjaźnia. Waży od 2,5 do 4 kilogramów.
sfinksy dońskie i kanadyjskie - określa się je mianem nagich kotów, ale niezupełnie odpowiada to prawdzie, ponieważ ich ciało pokrywa delikatny meszek. Sfinksy są wesołe, lubią się bawić. Przywiązują się silnie do właścicieli, ale mają typowo kocia naturę - to one decydują, kiedy przychodzi czas na pieszczoty, bywają uparte. Są łagodne, a także przyjacielskie.
Co warto zrobić dla małego alergika mieszkającego z czworonogiem?
a) nie pozwalajmy zwierzęciu wchodzić do sypialni dziecka. Powinno ono spać w jednym miejscu, przykrywanym w czasie jego nieobecności ręcznikiem. Ręcznik należy prać raz w tygodniu;
b) nie zapominajmy też o regularnej pielęgnacji czworonoga - kąpieli i czesaniu. Od weterynarza można kupić specjalny preparat - naskórny areozol Allerpet C (powoduje on rozłożenie się uczulających protein). W niektórych przypadkach zwierzęciu podaje się Acepromazynę - środek hamujący wytwarzanie alergenu;
c) po kontaktach z pupilem dziecko powinno umyć buzię oraz rączki;
d) przydatne są odkurzacze wyposażone w filtry o wysokiej wydajności (HEPA - High Efficiency Particulate Air Filter), warto wietrzyć bawełniane rzeczy poza sypialnią malucha, żeby usuwać alergeny;
e) należy często myć podłogi oraz usunąć dywany, wykładziny, meble z obiciami z tkanin (można pozostawić te ze skóry czy skaju);
f) odpowiednio wczesne wprowadzenie zwierzęcia do otoczenia dziecka może zapobiegać temu samemu typowi alergii, jaki potencjalnie wywołuje.
Podstawowe wiadomości nt. alergii na zwierzęta
a) alergeny zwierzęce to druga najważniejsza, po roztoczach, grupa czynników istotnych dla rozwoju alergii całorocznej. Ich stężenie w powietrzu jest zależne od liczby posiadanych zwierząt.
b) występowanie: alergeny zwierzęce znajdowano w dużych ilościach głównie w kurzu z podłóg, dywanów i wykładzin, materaców łóżek, a także w powietrzu wypełniającym mieszkania. Nie da się jednak całkowicie od nich uwolnić, gdyż występują właściwie wszędzie - nawet tam, gdzie nigdy nie przebywało żadne zwierzę, także w nowo powstałych budynkach, szpitalach itp.
c) droga rozprzestrzeniania się: alergeny ulegają aerozolizacji, w ten sposób bez trudu dostają się do dróg oddechowych. Szczególnie uciążliwe są alergeny kocie. Są bowiem bardzo małe (10x mniejsze od alergenu roztoczy) i mogą do przemieszczania się wykorzystywać tak duże, jak i niewielkie cząsteczki kurzu. Rozmiary ułatwiają im dotarcie do dalszych odcinków układu oddechowego. Cechuje je lepkość, dlatego przyklejają się do ubrań i są przenoszone do mieszkań innych osób, również tych, które nie posiadają mruczących czworonogów. "Przylatują" też z powietrzem. Niewielkie drobinki długo się unoszą, czas potencjalnego kontaktu ulega zatem wydłużeniu. Sierść oraz naskórek Canis familiaris zawierają de facto kilka alergenów. Stężenie głównego uczulającego antygenu (Can f1) w sierści poszczególnych ras, ale też wewnątrz tej samej rasy znacznie się różni.
d) alergogenność różnych gatunków zwierząt:
świnka morska (59% dodatnich testów skórnych wśród osób z alergiami),
kot (56%),
szczur (32%),
mysz (24%),
pies (17%).
f) Czym są alergeny? Większość alergenów zwierzęcych to enzymy. U wielu ssaków (przede wszystkim u "panów" szczurów i myszy) występuje białkomocz, w takim zaś przypadku mocz zawiera wiele uczulających protein. Uwaga: sierść pomaga w przenoszeniu alergenów z moczu, śliny, gruczołów łojowych i potowych, jako źródło alergenów (wbrew potocznej opinii) ma pośledniejsze, ale istotne, znaczenie.
Dwa to lepiej niż jedno lub żadne
W przypadku dzieci, które dorastają z psami czy kotami, znacząco obniża się (o 50%, a nawet więcej) ryzyko zachorowania na częste rodzaje alergii. Taki jest rezultat badania prowadzonego na grupie maluchów przez zespół dr. Dennisa R. Ownby’ego. Naukowiec śledził ich losy od momentu narodzin do ukończenia przez nie 7 lat. Wyniki studium Ownby’ego, szefa Sekcji Alergii i Immunologii Medical College of Georgia, opublikowano w sierpniowym wydaniu "Journal of the American Medical Association".
Przez pokolenia powtarzano alergologom, że koty oraz psy w otoczeniu są niedobre, gdyż zwiększają ryzyko zachorowania. Wiemy też, że aby uczulić się na coś, wcześniej musi wystąpić sytuacja wielokrotnego wystawienia na działanie alergenu.
Zespół Ownby’ego przez 7 lat badał grupę 474 zdrowych dzieci z okolic Detroit. Porównywano 184 maluchów mieszkających w okresie niemowlęctwa z dwoma lub więcej psami lub kotami z 220 brzdącami niestykającymi się ze zwierzętami. Okazało się, że dzieci mające w swoim otoczeniu futrzastych czworonogów o 50 proc. rzadziej rozwijały objawy alergii. W dodatku u urwisów od wczesnego dzieciństwa mieszkających ze zwierzętami rzadziej odnotowywano łatwo ulegające podrażnieniu oraz charakteryzujące się nadwrażliwością drogi oddechowe, co uznaje się za czynnik ryzyka w przypadku astmy. Wrażliwość mierzono reakcją dróg oddechowych na stymulację substancją chemiczną nazywaną metacholiną (wykonuje się tzw. testy prowokacyjne z inhalacją środka zwężającego oskrzela). Dzieci z dwoma lub więcej kotami lub psami o 45% rzadziej przejawiały nadreaktywność oskrzeli. Odsetek osób z omawianym objawem wahał się w granicach 24,1-15,8. W przypadku chłopców odnotowano większą tendencję spadkową: 25,5% chłopców nieposiadających czworonoga mocno reagowało na podanie środka, podczas gdy wśród tych z kilkoma psami albo kotami działo się tak jedynie w przypadku 5,1%. U około 7% dzieci w czasie trwania badań rozwinęła się astma.
Badane maluchy, urodzone pomiędzy 1987 a 1989 rokiem, przeszły także testy skórne. Ten rodzaj badania ma ujawniać, na jaki alergen i w jakim stopniu dana osoba jest uczulona. Dzieci przebadano pod kątem alergenów występujących w pomieszczeniach (kurz, koty, psy) oraz na zewnątrz (pyłki traw, zarodniki grzybów z rodzaju Alternaria, ambrozja). Zamieszkujące ze zwierzętami rzadziej reagowały na alergen (ujemny wynik testu skórnego). Różnica nadal była istotna statystycznie po uwzględnieniu takich czynników ryzyka, jak: starsze rodzeństwo, rodzinna historia astmy oraz palenie tytoniu przez rodziców. Dla przykładu warto podać, że 15,5 proc. dzieci bez psa lub kota w domu było uczulonych na koty, w porównaniu do 11,6 proc. z jednym kotem czy psem oraz 7,7 proc. maluchów z dwoma albo więcej czworonogami. Podobny trend zauważono, biorąc pod uwagę pozytywną reakcję w testach skórnych na psa. Odsetek uczulonych w wymienionych grupach wyglądał następująco: 8,6 proc. (dzieci bez zwierząt), 3,5 proc. (dzieci z 1 zwierzęciem) oraz w grupie "multizwierzakowej" - 2,6 proc.
Doktor Ownby zauważył, że nie tylko w USA prowadzono badania wskazujące na prewencyjną rolę posiadania zwierząt dla rozwoju objawów alergicznych. Studium prowadzone na południu Niemiec i w Szwajcarii wykazało, że dzieci z miasta częściej chorują na alergie niż ich rówieśnicy z wiejskich farm.
Pierwotnym celem amerykańskiego badania było wykrycie wkrótce po narodzeniu dzieci z grupy najwyższego ryzyka rozwoju alergii, śledzenie ich losów we wczesnych latach życia, by zobaczyć, na działanie jakich czynników były wystawione. Zebrane dane miały posłużyć do zmiany środowiska alergicznych dzieci, które urodzą się w przyszłości.
Naukowcy sądzą, że kontakt ze zwierzętami obniża ryzyko zachorowania na alergię, ponieważ zamieszkujące z nimi dzieci stykają się z większymi dawkami endotoksyn. Endotoksyny to substancje uwalniane po rozpadzie bakterii Gram-ujemnych, często znajdowanych w pysku psa czy kota. Charakteryzują się dużym działaniem pirogennym, czyli, inaczej mówiąc, gorączkotwórczym. Ekspozycja na endotoksyny wspiera siły układu odpornościowego, wymuszając na nim rozwijanie różnych sposobów reagowania, co zmniejsza ryzyko zostania alergikiem. W systemie odpornościowym istnieją mechanizmy zabezpieczające i wrażliwość na alergie może być regulowana. "Wydaje się, że wczesne wystawienie na działanie endotoksyn uruchamia systemy regulujące (osłabiające reakcję) układu odpornościowego, zmniejszając ryzyko wystąpienia uczuleń" - mówi dr Ownby. Przyczyną wielu przypadków alergii i astmy może być zbyt czysty tryb życia, jaki współcześnie prowadzimy. Naukowcy wierzą wręcz, że znając rodzaj brudu najlepiej "edukujący" układ immunologiczny, posiądziemy klucz do leczenia różnych chorób, między innymi wspomnianej już astmy. W czasie zabawy dziecka ze zwierzęciem może ono polizać rączkę czy buzię malucha. Dochodzi wtedy do przekazania bakterii Gram-ujemnych, mogących zmienić sposoby reagowania układu odpornościowego i, co ważniejsze, zapobiec alergii.
Przyczyna zauważonych w omawianym badaniu różnic w reakcji alergicznej między płciami nie jest jasna. Ownby stwierdza, iż od długiego już czasu wiadomo, że do okresu pokwitania chłopcy dwa razy częściej niż dziewczynki zaczynają cierpieć z powodu alergii. Dane zespołu Ownby’ego sugerują, że w grupie bardziej narażonej na zachorowanie obserwuje się większy efekt po wystawieniu na kontakt ze zwierzętami. Do czasu wkroczenia we wczesną dorosłość kobiety częściej zapadają na astmę niż mężczyźni. Zawsze przypuszczano, że zjawisko to musi mieć coś wspólnego ze zmianami zachodzącymi w czasie dojrzewania płciowego, lecz nie udowodniono tego ani nie dostarczono dobrej teorii, dlaczego miałoby się tak dziać.
źródło: REKLAMA
Linki widoczne tylko dla zalogowanych użytkowników Zarejestruj się
Ostatnio edytowane przez AngelEyes ; 03-24-2010 o 10:38
Gdy uczulają zwierzęta...
Odpowiedź z Cytatem